Referendum w sprawie odwołania HGW

Referendum w sprawie odwołania HGW

Inicjator referendum lokalnego grupa obywateli: Guział Piotr, Ikonowicz Piotr, Ikonowicz-Nosal Agata, Wasiak Jolanta, Wasiak Marek, Ciszewski Piotr, Pólkowska Mirosława, Ciara Piotr, Zygrzak Krzysztof, Zając Tomasz, Kik Kazimierz, Głowacz Daniel, Maciejowski Maciej, Tofil-Sławuszewska Anna, Machaj Piotr, Czerwińska Ewa w sprawie odwołania Prezydenta m. st. Warszawy HANNY GRONKIEWICZ-WALTZ w dniu 5 grudnia 2016 roku złoży do Ratusza Wniosek z kartami zawierającymi podpisy osób popierających wniosek.

Obecnie Inicjator posiada podpisy na granicy ważności wniosku (niezbędne jest złożenie ponad 132.500 ważnych podpisów poparcia).

Otrzymałem telefony jak złożyć jeszcze w tej chwili karty z podpisami i gdzie. Liczy się każdy podpis.

Jeżeli posiadają Państwo 10 i więcej podpisów proszę o kontakt telefoniczny z jedną z poniższych osób (postaramy się odebrać karty od Państwa osobiście):

  1. Antoni Gut                                 –      531 – 825 – 787,

  2. Wojciech Papis                          –      514 – 268  -064,

  3. Jan Szymański                           –      600 – 820 – 483.

Można też dostarczyć pod adres ul. Ratuszowa 11 (Praga Północ koniec ulicy Targowej, Metro Wileńska) jest to budynek ITR (Instytut Tele – Radiotechnik) zostawić w kopercie z napisem „Dla Jana Szymańskiego) u Ochrony. Ochrona całodobowa. Karty w ten sposób proszę dostarczyć do dnia 4 grudnia do godziny 20:00. Przekażę je Inicjatorowi  bezpośrednio.

W kilku z rozmowach  telefonicznych i bardzo wielu bezpośrednich, w trakcie zbierania podpisów padało pytanie – 

„Kto popiera, kto włączył się w akcję zbierania podpisów wniosku o referendum? Jak PIS w tej sprawie?

NIKT.

Prowadziliśmy rozmowy w większością znaczących partii i ugrupowań. Kolega Z Rady Koordynacyjnej rozmawiał z Senatorami PiS. Pojedyncze osoby będące członkami PiS odważyły się uczestniczyć w akcji zbierania podpisów.

Dziś dostajemy odpowiedź dlaczego tak zareagował PiS. Pani HGW złożyła zawiadomienie do prokuratury na śp. Lecha Kaczyńskiego oraz Kazimierza Marcinkiewicza.

Najdziwniejsze jest zachowanie stowarzyszenia „Miasto jest nasze”. Osobiście rozmawiałem z osobami będącymi w jego władzach.

Członkowie dostali absolutny zakaz uczestniczenia w akcji zbierania podpisów popierających wniosek o referendum oraz składania podpisów pod tym wnioskiem. 

Według mojej oceny, po rezygnacji p. Śpiewaka, MJN tak jakby zakończyło działalność.

Jan Szymański

 

 

Pieniądz równoległy

Pieniądz równoległy

Krzysztof Lewandowski,
13.10.2016

Trójpodział władz, na który powołują się politycy, to przeżytek. W
międzyczasie bowiem wyrosły nad tradycyjnymi władzami: ustawodawczą,
wykonawczą i sądowniczą dwie nowe potęgi: finansowa i medialna, z
których pierwsza i najsilniejsza to władza finansowa banków i instytucji z
nimi powiązanych, tworząca globalny kartel.
W globalnym kartelu bankowym bierze udział i NBP, i FED, i BIS, a także
giełdy, banki komercyjne, towarzystwa asekuracyjne, instytucje ratingowe i
finansowe oraz uniwersytety, kształtujące świadomość przyszłych
menedżerów tej niedemokratycznej struktury.
Ekspansywna władza finansowa wcisnęła się na dobre do naszego
dziewiczego finansowo kraju w wyniku reformy bankowej z 1997 roku, oraz
zmiany Konstytucji na zgodną z oczekiwaniami kartelu. W wyniku tych
reform kreacja pieniądza została powierzona instytucjom niepublicznym –
bankom komercyjnym, gdzie 84 procent podaży polskiego pieniądza ma
formę lichwiarskiego kredytu. I przez ćwierćwiecze od czasu owego
otwarcia się polskiej dziewicy na finansowego zbója, za bezcen utraciliśmy
to, co było w Polsce atrakcyjnego do przejęcia, a teraz spekuluje na
kruczkach prawnych, motywując swoje działania legalizmem. Różnymi
kanałami następuje drenaż finansowy obywateli, i mimo że pracujemy
najwięcej w Europie, wciąż jesteśmy biedni.
Za kreowany z powietrza pieniądz globalny, polscy architekci,
menedżerowie i robotnicy zbudowali kartelowi finansowemu wspaniałe biurowce i rezydencje na najatrakcyjniejszych parcelach miejskich.
Zbudowane one zostały za pieniądze pochodzące z naszych kieszeni,
wyciągane przez system podatkowy. Minister Morawiecki kompromituje się
mówiąc, że podatki są dobre, bo z tego mamy bezpłatne szkolnictwo i
służbę zdrowia!
Jakość państwowego systemu finansowego jest równocześnie kryterium
szansy całego społeczeństwa na trwały rozwój i postępujący dobrobyt. Gdy
publiczny system finansowy jest wadliwy, wszelkie, nawet niezwykle
skuteczne i twórcze wysiłki zbiorowości, przepadają w grach
niesymetrycznych, prowadzonych w globalnym kasynie finansowym,
kierowanym imperatywem zysku. Złoty polski jest poprzez swoją
wymienialność uwikłany w system globalnego pieniądza, którego nie
jesteśmy w stanie kształtować. Musimy mieć pełną świadomość, że system
ten odzwierciedla interesy kartelu, a nie państw narodowych. Jest
wkomponowany w skomplikowany system bankowości międzynarodowej,
określający reguły jego tworzenia, unicestwiania, wyceny oraz posługiwania
się nim jako środkiem wymiany handlowej. Główną wadą tego systemu jest
przyznanie prawa kreacji kredytu, tworzącego zasadniczą podaż pieniądza
na rynkach, prywatnym spółkom bankowym. Prywatne banki zyskują dzięki
temu śmiercionośny instrument odmowy kreacji kredytu, którym terroryzują
świat w okresach recesji.
W interesie państwa polskiego jest stworzenie systemu pieniądza
równoległego do złotówki, którego charakter moglibyśmy suwerennie
kształtować w oderwaniu od globalnego kasyna i żarłocznej finansjery.
Niewymienialność jest podstawową cechą równoległego pieniądza, która
zapewnia jego odłączenie od systemu walut globalnych, a przez to
możliwość dowolnego kształtowania zasad jego emisji i funkcjonowania w
lokalnym obiegu gospodarczym. Niewymienialny pieniądz jest odporny na
spekulacje, gdyż wydać go można tylko lokalnie, i tylko wśród tych, którzy go akceptują.

Drugą kardynalną cechą pieniądza równoległego jest zero-odsetkowość
zarówno oszczędności, jak i kredytów. Dzięki temu można dwukrotnie
obniżyć koszty lokalnych inwestycji realizowanych za pomocą tej waluty, a
także uchronić jej operatora przed koniecznością angażowania depozytów
w transakcje spekulacyjne. Rozwiązuje też szereg problemów, z którymi
boryka się polska gospodarka. Przede wszystkim pieniądzem tym można
zagospodarować rezerwy produkcyjne, dostarczając gospodarce środka
transakcyjnego, służącego do upłynniania nadwyżek towarowych i
usługowych, oraz do aktywizacji krajowego biznesu.
System pieniądza równoległego może też być znakomitym buforem
finansowym w czasie kryzysu, który zdarza się co kilka lat, a po 2008 roku
przyjął postać kryzysu pełzającego. Równoległy pieniądz w polskim obiegu
gospodarczym spowoduje też, że Polacy będą potrzebowali mniej złotówek,
aby funkcjonować gospodarczo na poziomie lokalnym. Państwo polskie,
samorządy i obywatele zyskają dzięki temu szansę, aby się oddłużyć.
Powołanie do istnienia waluty równoległej, niewymienialnej na złotówkę,
jest jak zamknięcie w błonie komórkowej naszego państwa wewnętrznej
bramy, skoro brama zewnętrzna, złotowa, stoi otworem. Byłby to pierwszy
od ćwierćwiecza przejaw rodzimej kultury organizacyjnej w obszarze
bankowości i finansów, którą porzuciliśmy na rzecz adaptowania się do
kultury kartelu.
Kwestia możliwości wprowadzenia w naszym kraju waluty równoległej to w
istocie kwestia polityczna, dotycząca naszej suwerenności. Tego, że
system, w którym żyjemy, jest niedemokratyczny, domyślamy się na
podstawie wielu źródeł.
Jednym z nich jest źródło monetarne, wskazujące na niedemokratyczną
hierarchię walut, z walutami uprzywilejowanymi, faworyzującymi wybrane
państwa we władzy nad globalnym kapitałem. Do walut tych dołączył
niedawno chiński yuan.

Waluty z koszyka walut uprzywilejowanych tworzy się ex-nihilo, a korzyści z
tej kreacji płyną do uprzywilejowanych bankierów – osób prywatnych. Na
rzecz powstającego w ten sposób, czyli „z powietrza”, uprzywilejowanego
kapitału –płacimy obecnie olbrzymi haracz.
To nie tylko odsetki od stale rosnących kredytów, jakie płacą na rzecz
kartelu bankowego: państwo, przedsiębiorcy oraz obywatele, nie tylko
przejęte przez ten kapitał, najlepsze polskie zakłady, centra miast, znaki
firmowe i technologie. To także nasze niskie wynagrodzenia, stanowiące
obecnie zaledwie 35 procent dochodu narodowego. Niejasnym
zagadnieniem wciąż jest to, czy możemy ten zewnętrzny system,
stawiający nas w roli podrzędnej na arenie korporacyjnego biznesu,
uzupełniać systemami lokalnymi, niekorporacyjnymi, i w jakimś sensie nie
aspirującymi do bycia wielkimi. Wciąż nie wiemy, w jakim zakresie
pozostawiona nam została przestrzeń decydowania o formach takiej
samoorganizacji na szczeblu samorządowym i lokalnym.
W Polsce szczebel samorządowy obejmuje starostwa, gminy, spółdzielnie,
stowarzyszenia oraz formy współpracy oraz wymiany, wynikające z
lokalnych zwyczajów. W preambule naszej konstytucji widnieje zasada
pomocniczości, wyraźny zapis, przekazujący intencję, aby władza była
sprawowana możliwie na jak najniższym szczeblu, czyli właśnie na
szczeblu samorządowym.
Pytanie to sprowadza się w istocie do tego, czy samorządy w Polsce
mają prawo tworzyć własne systemy monetarne, niepowiązane z
niedemokratycznym pieniądzem globalnym i skonfigurowane
podatkowo na podstawie suwerennych decyzji rad gmin i powiatów?
Pieniądz równoległy to szansa Polaków na tworzenie własnej kultury
organizacji w obszarze bankowości i finansów. To szansa na większą
stabilność systemową naszego państwa i na postępujący, a nie uciekający
przed nami dobrobyt.
Zobacz więcej na Forum Korreusa:
http://www.korreus.pl/forum/?view=thread&id=36#

Źródło jak wyżej.

Tylko 900 zł dla esbeków i PZPR-owców, a nie 2 tysiące, jak chce PiS !

W tę niedzielę w Warszawie odbyło się Walne Zebranie członków stowarzyszenia OBURZENI, które m.in. podjęło uchwałę ws. proponowanej przez PiS obnizki emerytur dla b. esbeków. Tekst tej uchwały poniżej.
 
 
Apel do klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości

 

Uchwała Walnego Zebrania stowarzyszenia OBURZENI

Szanowni Państwo,

W związku z propozycją obniżenia świadczeń emerytalnych b. funkcjonariuszy aparatu represji PRL do wysokości średniej krajowej emerytury zgromadzeni w dniu dzisiejszym w Warszawie na swym Walnym Zebraniu członkowie stowarzyszenia OBURZENI apelują do klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości o obniżenie tych świadczeń do wysokości aktualnego minimum socjalnego, tj. ok. 900 zł oraz o podobne obniżenie świadczeń emerytalnych dla funkcjonariuszy przestępczej organizacji o nazwie Polska Zjednoczona Partia Robotnicza – od  sekretarza powiatowego „w górę”.

Uważamy, iż nie tylko funkcjonariusze komunistycznego aparatu bezpośrednich represji , ale także ich mocodawcy – tj. funkcjonariusze PZPR powinni otrzymywać minimalne świadczenia emerytalne, zwłaszcza, iż takowe otrzymuje teraz znaczna część ich ofiar.

Jednocześnie wnioskujemy, by przyznano dodatkowe świadczenia emerytalne w wysokości 1.000 zł dla osób, w przypadku których można udowodnić na podstawie dokumentów zgromadzonych w IPN, iż brały czynny udział w walce z systemem komunistycznym w okresie PRL i które otrzymują lub otrzymywać będą na podstawie obecnie obowiązujących przepisów emerytury i renty niższe niż 1.200  zł miesięcznie. 

Walne Zebranie

Stowarzyszenia OBURZENI

www.oburzeni.pl

antypartia@oburzeni.info

tel. 601 255 849  

Warszawa, 27 listopada 2016

rada-koordynacyjna-oburzonych

________________

Walne Zebranie stowarzyszenia OBURZENI

Rada Koordynacyjna stowarzyszenia OBURZENI podjęła uchwałę w sprawie odbycia Walnego Zebrania członków w dniu 27 listopada 2016, czyli w niedzielę w Warszawie w lokalu Klubu GYM przy ul. Chlewińskiej 18. Początek zebrania godz. 11 30.

Głównym celem Walnego Zebrania jest przyjęcie poprawek do Statutu. Termin, miejsce oraz porządek obrad, w tym propozycje zmian Statutu, zostały już wcześniej przesłane członkom stowarzyszenia.

P.S. Wiceprzewodniczący OBURZONYCH w TELWIZJI REPUBLIKA – kliknij tutaj:

 

Plan Morawieckiego, czy drugi Balcerowicz?

Plan Morawieckiego, czy drugi Balcerowicz?

Temat: Plan Mateusza Morawieckiego można uznać za kontynuację Planu Balcerowicza. c.d.

Stanisław Adamczyk 

Konsekwencją procesu zapoczątkowanego tzw. planem Balcerowicza był nie tylko upadek polskiego przemysłu i wyprzedaż najcenniejszych jego składników, przejęcie banków oraz mediów, ale przede wszystkim narastające zadłużenie, w znacznej części wobec wierzycieli zagranicznych. Dług odziedziczony po PRL (w połowie umorzony) został spłacony dopiero jesienią 2012 r. Jednak znacznie wcześniej zadbano, żeby kraj wpadł w nowe sidła zadłużenia, tym razem o charakterze systemowym. Dawało to gwarancję pogłębiającego się z roku na rok uzależnienia od wierzycieli.

W 1997 r. uchwalono Konstytucję, prawo bankowe i ustawę o NBP. Stworzyły one ramy nowej architektury finansowej opartej na oprocentowanym pieniądzu dłużnym emitowanym przez prywatne banki komercyjne. Odtąd państwowy bank centralny nie miał prawa emitować pieniądza na potrzeby gospodarki, która zaczęła się podnosić po hekatombie pierwszych lat transformacji. To prawo otrzymały (w większości niepolskie) prywatne banki komercyjne, które zaczęły nakręcać spiralę długu wewnętrznego. Państwo nie mogąc korzystać z emisji własnego pieniądza zostało zmuszone do kredytowania się w zagranicznych bankach i międzynarodowych instytucjach finansowych (podobnie jak za czasów Gierka).

Naturą narzuconego Polsce w 1997 r. systemu jest wykładniczy przyrost długu, który staje się szczególnym problemem, gdy tempo rozwoju gospodarki nie dorównuje wzrostowi zadłużenia. W chwili obecnej (oficjalny) publiczny dług Polski jest kilkudziesieciokrotnie większy niż u schyłku PRL. Zadłużenie sektora finansów publicznych osiągnęło 990 mld zł, z czego 80% to dług zagraniczny. 30% całości stanowi dług denominowany w walutach obcych, co generuje potężne ryzyko walutowe.

 

Koszty obsługi zadłużenia (spłaty odsetek) stanowią mniej więcej równowartość rocznych wpływów budżetu państwa z tytułu podatku PIT (w zależności od roku: 30 – 40 mld zł). Roczne koszty braku emisji własnego pieniądza, czyli przyczyny zadłużania się, są natomiast obliczane na kwotę 150 – 200 mld zł, czyli równowartości kilku dziur budżetowych. W takiej sytuacji trudno wyobrazić sobie prowadzenie jakiejkolwiek suwerennej polityki gospodarczej czy zagranicznej, a zwłaszcza polityki niezgodnej z interesami wierzycieli. Gdy nie będziemy dyspozycyjni i posłuszni, wystarczy obniżenie ratingu i wyprzedaż polskich obligacji skarbowych, żeby zachwiać popytem na nowe papiery (potrzeba rolowania długu) i spowodować problemy z płynnością finansową państwa. Taka groźba wisi na głowami każdej ekipy rządowej w Warszawie niczym miecz Damoklesa.

Program wicepremiera Morawieckiego może jedynie sytuację uzależnienia pogłębić, ponieważ zakłada zwiększenie „ubankowienia”, czyli długu, zwolnienie z podatku bankowego obligacji skarbowych, wprowadzenie e-paragonu, wyeliminowanie z obrotu gotówki, poparcie dla umów TTIP i CETA czy zwiększenie fiskalizmu (jednolity podatek i jednolity plik kontrolny).

Zwiększenie zadłużenia zawsze, prędzej czy później, skutkuje przykręceniem śruby podatkowej, która ma wycisnąć pieniądze potrzebne do spłaty wierzytelności. Szczególnie absurdalny jest pomysł budowania polskiego kapitału przemysłowego w oparciu o zagraniczny kredyt. Plan Morawieckiego, z pozoru oparty na patriotyzmie gospodarczym, jest logiczną kontynuacją planu Balcerowicza, a przeciwstawianie ich sobie jest grubym nieporozumieniem.

Praktyka polityczna i historia III RP pokazuje, że dług jest podstawowym narzędziem zniewolenia i ekonomicznej dominacji. Fakt ten nie miał do tej pory potwierdzenia i opisu naukowego i był niestety tematem tabu a nie poważnej refleksji. Dopiero rozprawa prof. Richarda Wernera unaoczniła za pomocą dowodu empirycznego, jak ten system funkcjonuje od strony wewnętrznych, ukrytych, mechanizmów; wyjaśniła, jak pracuje silnik systemu.

Przyjrzyjmy się więc, czym jest, a czym nie jest pieniądz dłużny. Werner w swojej pracy przeanalizował trzy teorie bankowości opisujące mechanizm powstawania kredytu: teorię rezerwy cząstkowej, pośrednictwa finansowego oraz kreacji kredytu. W sposób doświadczalny sfalsyfikował dwie pierwsze i potwierdził prawdziwość trzeciej.

Eksperyment Wernera został przeprowadzony za pomocą rzeczywistego oprogramowania księgowego używanego w banku Raiffeisen. Polegał na ręcznym wprowadzeniu do oprogramowania sprawozdawczo – audytorskiego kredytu w kwocie 200 tys. euro, jakby był pomyłkowo pominięty (przez oprogramowanie bieżące) w ostatnich dniach roku, i sprawdzeniu rachunkowych konsekwencji tego faktu. Ponieważ rejestrowana była tylko jedna transakcja, test gwarantował, że wynik nie będzie zakłócony przez inne operacje bankowe.

Eksperyment wykazał, że żadne inne standardowe procedury ani operacje nie były potrzebne, aby zakończyć księgowanie kredytu i sfinalizować zapisy na kontach. Inaczej mówiąc, bank do udzielenia kredytu nie potrzebował pozyskania depozytu czy posiadania rezerw. Wymagania kapitałowe i odpowiednie rezerwy muszą być bowiem zapewnione jedynie w określonych okresach pomiaru i nie są warunkiem wstępnym udzielenia kredytu. Do tego potrzebny jest przede wszystkim podpis klienta na umowie, która warunkuje dalsze operacje rachunkowe: dopisanie kwoty kredytu do aktywów, a następnie stworzenie na taką samą kwotę depozytu kredytobiorcy w pasywach. W ten sposób zwiększa się bilans banku. Nie następuje redukcja żadnych kont, nie następuje transfer środków, co miałoby miejsce w przypadku, gdyby pieniądze rzeczywiście pochodziły z depozytu innego klienta. Depozyty wchodzą w bilans banków, są ich własnością. Deponenci są jedynie wierzycielami. Tak więc teorie pośrednictwa finansowego i rezerwy cząstkowej są błędne.

Najważniejsze ustalenie Wernera polega na tym, że pojedyncze banki kreują pieniądz poprzez udzielanie kredytu. Nie są żadnym pośrednikiem pomiędzy deponentem a kredytobiorcą, jak twierdzą obydwie odrzucone i sfalsyfikowane teorie. W przypadku prawdziwego pośrednictwa pieniądze klientów stanowią odrębną masę majątkową poza bilansem zarządzającego (np. domy maklerskie, TFI). Fałszywa jest również teza, występująca w teorii rezerwy cząstkowej (mnożnikowa teoria pieniądza), że pieniądz jest kreowany nie przez pojedynczy bank, ale przez cały system bankowy. Twierdzenie takie jest całkowicie nielogiczne, ponieważ jeśli pojedynczy bank nie kreuje pieniądza (jest jedynie pośrednikiem), to tym bardziej nie może tego robić cały system. Dodatkowe potwierdzenie niesłuszności teorii rezerwy cząstkowej stanowi fakt, że w związku z brakiem skuteczności stosowania stopy rezerwy cząstkowej w polityce monetarnej, niektóre banki centralne odstąpiły w ogóle od jej stosowania (Bank Anglii, Riksbank).

Podobnie iluzoryczne jest stosowanie wymogów współczynnika wypłacalności jako hamulca akcji kredytowej. Bank bowiem (Werner podaje przykład Credit Suisse) może tworzyć pieniądze celem powiększenia własnego kapitału. Skoro bank tworzy pieniądz w postaci kredytu lub własnego kapitału, to oznacza, że jest on elementem gry rynkowej, czyli towarem. Nie jest więc neutralną infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania rynku.

Zakłóca to podstawową zasadę stanowiącą o uczciwości wolnego rynku – równość stron uczestniczących w wymianie gospodarczej. Rynek staje się w ten sposób iluzją, fałszywką, która odznacza się głęboką nierównowagą w stosunkach gospodarczych premiując banki kosztem pozostałych uczestników gospodarki rynkowej, a właściwie pseudorynkowej. Bank tworzący swój własny kapitał jest wyjątkowo groźny dla systemu, ponieważ może skutecznie obchodzić rygory narzucone przez regulatora i tworzyć pieniądz kredytowy bez ograniczeń.

Towarowa postać pieniądza tworzy nową, nieznaną wcześniej, jego funkcję – spekulację, która jest obecnie dominująca w stosunku do opisanych dawno przez ekonomię trzech innych funkcji: transakcyjnej, wartościującej i tezauryzacyjnej. Dlatego właśnie we współczesnym świecie jedynie 0,2 % ogółu wyemitowanego pieniądza służy obsłudze realnej gospodarki (transakcje handlowe: zakup towarów i usług, produkcja). Reszta jest narzędziem spekulacji na akcjach, walutach, towarach, surowcach czy z wykorzystaniem instrumentów pochodnych. Ta dysproporcja daje obraz skali patologii dotykającej globalną gospodarkę, która stała się kasynem zarządzanym przez nieliczną oligarchię finansową. W kasynie tym na z góry przegranej pozycji znajdują się państwa, narody, przedsiębiorcy i obywatele.

W kasynie tym „produkuje” się bańki spekulacyjne, cykle koniunkturalne, inflację, deflacje, bankructwa i bezrobocie. Nieodłącznie towarzyszy im transfer zysków i realnych dóbr do właścicieli pieniądza i ubożenie większości populacji. Współczesne niewolnictwo polega na pracy przymusowo wynagradzanej imitacją pieniądza, który jest najbardziej wyrafinowanym narzędziem wyzysku i eksploatacji w dziejach ludzkości.

W systemie tym, niczego nieświadomy, niewolnik opłaca swojego pana, bo jest zmuszony do posługiwania się oprocentowanym pieniądzem dłużnym. Pasożyt dla większości jest niewidzialny. Odczuwalne są za to skutki jego działalności, fałszywie definiowane przez ekonomię jako naturalne zjawiska występujące w gospodarce wolnorynkowej (np. cykl koniunkturalny, inflacja). Narzędziem i ofiarą pasożyta jest również państwo, które aby spłacać ciągle powiększający się dług, dociska obywateli podatkami i daninami, lądującymi na końcu w kieszeniach bankierów.

W tym kontekście należy sobie zadać pytanie o sens istnienia giełd papierów wartościowych, które z założenia powinny dawać wiarygodne wyceny aktywów, głównie akcji. Jednak nie jest to możliwe, kiedy pieniądz jest „produkowany” (przez prywatne banki) jak każdy inny towar; z tą różnicą, że praktycznie bez żadnych ograniczeń, bo bezkosztowo (metodą księgową). W ten sposób akcje stają się oderwanym od rzeczywistości przedmiotem hazardu i spekulacji.

W tym świetle należy inaczej spojrzeć na przemiany, które dokonywały się w Polsce od 1989 r. Dowód Wernera pokazuje bezsens zewnętrznego zadłużania się krajów rozwijających się, którym wmówiono, że oszczędności są konieczne dla inwestycji i rozwoju gospodarczego. Oszczędności na początku transformacji było w Polsce, swoją drogą, sporo. Niestety zostały one wydrenowane przez plan Balcerowicza (poprzez rabunek dewiz i inflację) otwierając pole dla kapitału zagranicznego.

Pojawił się więc argument o potrzebie finansowania rozwoju długiem zewnętrznym. Ta filozofia pokutuje niestety do dzisiaj, skazując kraj na archaiczne i przeciwskuteczne modele wzrostu (plan Morawieckiego). Nieporozumienie polega na tym, że kredyt i kapitał pochodzący z Zachodu jest pieniądzem fikcyjnym, wykreowanym w sektorze bankowym (również ten kreowany przez zachodnie banki w Polsce). Spełnia jednak swoją funkcję transakcyjną, ponieważ brak jest suwerennego, emitowanego w kraju, środka płatniczego. Niesie to wiele negatywnych konsekwencji ekonomicznych:

  1. Utrwala patologiczną sytuację istnienia 40% luki nabywczej, która zmusza społeczeństwo do zadłużania się. Luka nabywcza to dysproporcja między wielkością PKB a popytem wynikającym głównie z dochodów generowanych w kraju. Dochody osiągane przez obywateli nie wystarczają na wykupienie owoców ich własnej pracy – 40% dóbr i usług powstających w Polsce.
  2. Skazuje państwo, społeczeństwo i przedsiębiorców na dźwiganie garbu odsetkowego (pieniądz jest długiem).
  3. Podnosi znacząco ceny w różnych segmentach rynku (np. w budownictwie mieszkaniowym udział odsetek w cenie metra kw. dochodzi do 70%).
  4. Wzmaga fiskalizm, ponieważ państwo musi spłacać odsetkowy dług, a jedynym źródłem środków na spłaty są podatki.
  5. Powoduje drenaż krajowych zasobów i bezustanną ucieczkę realnego kapitału za granicę (transfer odsetek i dywidend banków, funduszy inwestycyjnych oraz zysków innych firm zagranicznych w Polsce).
  6. Stwarza poważne zagrożenie kursowe, ponieważ zagraniczne długi są w znacznej części denominowane w walutach obcych, a na rynku wewnętrznym sprzedawane są kredyty indeksowane do walut i instrumenty pochodne dla przedsiębiorstw, np. opcje walutowe. Można więc bez żadnej przesady stwierdzić, że wszyscy jesteśmy „frankowcami”.

Prokuratura a HGW

PROKURATURA a  Hanna Gronkiewicz-Waltz

Co dalej z zawiadomieniem do Prokuratury złożonym przez stowarzyszenie OBURZENI?

Sprawy toczą się powoli. Początkowo przysyłano zawiadomienie po poszczególnych instytucjach.

Na dzień dzisiejszy sprawa jest dużo jaśniejsza.

Z zawiadomienia wydzielono dwie odrębne sprawy:

  1. Sprawa egzekucji komorniczej przeciwko Kupieckim domom Towarowym i zaniechanie działań przez Prezydent m. st. Warszawy działań w tym zakresie.
  2. Druga to odpowiedzialność Pani Hanny Gronkiewicz-Waltz jako Prezydent m. st. Warszawy w zakresie działań w sprawie reprywatyzacji.      

W jednej ze spraw toczy się postępowanie prokuratorskie z nadaniem numeru.

Czy Pani HGW, występując w swoim życiu po obu stronach procesu reprywatyzacji, mogła nie wiedzieć jak to wszystko się odbywa? Jedno ze zdjęć z Panią Gąsiorowską może sugerować, że w proces reprywatyzacji włączyli się nie tylko obywatele polscy. Wzajemne towarzysko-biznesowe powiązania osób, mogły pozwolić na wykorzystanie zdobytych informacji w sposób nieuczciwy.

Czy takie sytuacje miały miejsce?

W ostatni poniedziałek „Rzeczpospolita” włączyła się czynnie do zniechęcania wszystkich zainteresowanych Referendum w sprawie odwołania Prezydent Warszawy.

Zrobiła to w sposób właściwy mediom. Pokazując jak „rozpaczliwe” próby podejmuje Piotr Guział, Ikonowicz i reszta by doprowadzić do referendum. Jednocześnie publikując wypowiedź  polityka stwierdzającą (pośrednio), że doprowadzenie do referendum graniczy z cudem (zebranie odpowiedniej liczby podpisów 132 500) a już doprowadzenie do ważności Referendum to sprawa niemożliwa. Konieczność, by w Referendum uczestniczyło 351 tys. uprawnionych do głosowania na terenie m. st. Warszawy.

Kolejny raz w życiu, spotykam się ze stwierdzeniem jakiegoś mojego rozmówcy, czy grupy ludzi, że coś jest niemożliwe. Niektóre sprawy mogą być źle prowadzone, inne źle przygotowane, jeszcze inne nie powiodły się sukcesem, gdyż nie dotarto do ludzi zainteresowanym tematem a umiejących działać na danym polu.

Proszę wszystkich o aktywne włączenie się do zbierania podpisów poparcia wniosku Inicjatora Referendalnego Piotra Guziała. Proszę o drukowanie karty z naszej strony i oddawanie wypełnionych kart jednemu z Członków Rady Koordynacyjnej stowarzyszenia OBURZENI: Antoni Gut, Wojciech Papis, Jan Szymański.

Można też odesłać kartę na adres stowarzyszenia

OBURZENI

ul. Środkowa 8/24

03-430 Warszawa

Przekażemy otrzymane karty grupie p. Guziała, by referendum się odbyło.

Plan Morawieckiego

Temat: Plan Mateusza Morawieckiego można uznać za kontynuację Planu Balcerowicza.

 

Stanisław Adamczyk 

Jego autor twierdzi, że Plan Mateusza Morawieckiego można uznać za kontynuację Planu Balcerowicza.

Historyczne spojrzenie… na jeden i drugi projekt umożliwia samodzielne wyciągnięcie wniosków.

Czy da się zbudować polski przemysł za obcy kapitał na bazie zagranicznych inwestycji?

Czy uzależnienie od zagranicznych wierzycieli i inwestorów to faktycznie sukces (inwestycje Daimlera i Toyoty)?

Dane NBP pokazują, że Polska ma już teraz gigantyczną ujemną pozycję inwestycyjną netto. Wskaźnik ten pokazuje jak bardzo jesteśmy skolonizowani przez zagraniczny kapitał, który konsumuje znaczącą część tworzonego tu PKB.

Jeśli nie przywrócimy NBP historycznego sensu istnienia tego banku to nie mamy co marzyć o prawdziwej suwerenności politycznej.”

 

Jak bankierzy podbili Polskę i świat

Jednym z motywów podjęcia przeze mnie studiów historycznych w 1984 r., była świadomość zakłamania wiedzy o dziejach. Jednak szybko przekonałem się, że jeszcze większe i groźniejsze jest zakłamanie ekonomii, o czym zdecydowanie rzadziej zdawano sobie sprawę.

A mimo to dopiero dziś widzę, że poziom zmanipulowania ekonomii okazał się być znacznie głębszy i trwalszy niż wydawało się nam w czasach PRL i socjalistycznej gospodarki planowej. Okazało się bowiem, że wypaczenie wiedzy ekonomicznej ma źródła nie tylko w komunizmie, ale również w nauce zachodniej, a historię najnowszą należałoby napisać na nowo. Prawdę tę wykładam na studiach podyplomowych, z dziedziny nowej ekonomii, Nawigatorzy Jutra w Warszawskiej Szkole Zarządzania – Szkole Wyższej.

Kiedy zaczęła się tzw. transformacja ustrojowa (89/90 r.) strona opozycyjna układu okrągłostołowego zadecydowała w sposób ostateczny o jej kierunku, nie mając najczęściej żadnych ku temu kompetencji, polegając na suflerach podesłanych przez międzynarodowego lichwiarza Geoge’a Sorosa, który uprzednio dogadał się już z ekipą Jaruzelskiego i Rakowskiego.

Teraz należało tylko przekonać ludzi koncesjonowanej przez władzę komunistyczną opozycji do kontynuacji planu. Zadanie nie przysporzyło praktycznie żadnych problemów, ponieważ ekipa nowych decydentów nie myślała w kategoriach patriotycznych, lecz lewicowych i kosmopolitycznych. Miała zresztą rodowód komunistyczny a nawet stalinowski. Jej czołowymi przedstawicielami byli: Geremek, Kuroń i Michnik.

Tak bezbronna Polska wydana została na łup międzynarodowej oligarchii finansowej, czego pierwszym przejawem był tzw. plan Balcerowicza (Sorosa). Jego istota polegała na wykorzystaniu długu jako narzędzia przejęcia najcenniejszych składników majątku narodowego i likwidacji zbędnej z punktu widzenia zagranicznych korporacji konkurencji, jak również wyssaniu z Polski, za pomocą arbitrażu finansowego (sztywny kurs wymienialnego dolara przy równoczesnym oprocentowaniu lokat złotowych dochodzącym do 100%/rok), wielu miliardów dolarów oszczędności obywateli.

W archiwum po Michale Falzmannie (odkrywcy afery FOZZ) zachował się dokument potwierdzający układ zawarty między Sorosem a rządem PRL. Jest to list Sorosa do ministra finansów Andrzeja Wróblewskiego datowany na 31 maja 1989 r., a więc na kilka dni przed kontraktowymi wyborami 4 czerwca.

Autor listu kreśli projekt przejęcia polskiego przemysłu i państwowej infrastruktury za długi poprzez powołanie specjalnej instytucji – Agencji Likwidacyjnej. Ten nadrzędny plan był realizowany przez cały okres III RP w nieco innej formie, która była wymuszona przez nieoczekiwany przez komunistów wynik wyborów, a w konsekwencji powołanie rządu Mazowieckiego. Fakt ten spowodował, że trzeba było bardziej liczyć się z tzw. stroną opozycyjno – solidarnościową, której znaczenie od czasu obrad okrągłostołowych znacznie wzrosło.

Niedługo później, 2 lipca 1989 r., w tygodniku Forum ukazał się przedruk z datowanego na 22 czerwca artykułu opublikowanego w dzienniku Financial Times, autorstwa E. Mortimera, J. Lloyda, P. Riddella i L. Barbera. Tekst, który przeszedł bez echa, informował o wstępnej aprobacie wyrażonej przez ekspertów rządu Rakowskiego i Solidarności dla planu George’a Sorosa, który przewidywał reformę gospodarczą opartą o drastyczne oszczędności, wymienialność złotówki i przede wszystkim prywatyzację poprzez przekazanie wszystkich przedsiębiorstw państwowych Agencji Likwidacyjnej, która zreorganizowałaby je w spółki akcyjne, a następnie przekazała 25 – 30% akcji funduszom powierniczym obsługującym zadłużenie kraju.

Zarządzający tymi funduszami (z prawem dysponowania akcjami) mieli być mianowani przez wierzycieli. Przejęcie pozostałych 75% – 70% akcji najwartościowszych przedsiębiorstw nie byłoby szczególnie trudne ze względu na gigantyczne przeszacowanie wartości dolara i innych walut w stosunku do złotówki, wynoszące nawet 10 – krotność (nową politykę walutową zainicjował rząd Rakowskiego wprowadzając w marcu 1989 r. prawo dewizowe) oraz postponowanie polskiego kapitału tkwiącego w majątku narodowym i zasobach ludzkich.

Ostatecznie pierwotny projekt powołania Agencji Likwidacyjnej nie został zrealizowany. Jej funkcję w pewnej mierze spełnił kilka lat później Program Powszechnej Prywatyzacji.

Sam G. Soros w swojej książce Underwriting democracy, oprócz opisu założenia w 1988 r. Fundacji Batorego oraz spotkań z Jaruzelskim i Rakowskim, stwierdza, że zaproponował wówczas „swego rodzaju makroekonomiczną wymianę długu na akcje polskich przedsiębiorstw”.

Latem 1989 r. po uprzednim przygotowaniu przez Sorosa gruntu do Polski przyjeżdżają jego emisariusze: Jeffrey Sachs i David Lipton. Zwłaszcza pierwszy z nich odegra znaczącą role we wdrożeniu i uszczegółowieniu planu, który zostanie przedstawiony nowemu premierowi Tadeuszowi Mazowieckiemu i dzięki Waldemarowi Kuczyńskiemu (jedynemu ekonomiście, który rekomendował plan) będzie szybko zaakceptowany. Kuczyński również zaproponuje Leszka Balcerowicza na stanowisko ministra finansów a zarazem twarz i wykonawcę nowej polityki gospodarczej.

Plan Sorosa/Sachsa/Balcerowicza był elementem szerszej koncepcji realizowanej w krajach rozwijających się. Był zgodny z kluczowymi założeniami tzw. Konsensusu Waszyngtońskiego, który odzwierciedlał filozofię neoliberalną prowadzącą do neokolonialnej eksploatacji krajów rozwijających się przez globalny kapitał.

Podstawowym celem Konsensusu było narzucenie krajom rozwijającym się (blok postsowiecki i tzw. kraje Południa) otwarcia własnych rynków na przepływ kapitału, towarów i usług z państw Zachodu. Oznaczało to zniesienie ograniczeń w handlu i swobodę działalności banków, ubezpieczycieli, funduszy inwestycyjnych i innych instytucji finansowych. Dzięki temu międzynarodowy kapitał otrzymał niepowtarzalną szansę na ekonomiczny podbój krajów nieprzygotowanych na stawienie czoła nasilającej się globalizacji.

Narzucenie zasad Konsensusu nie było trudne, gdyż kraje wchodzące w orbitę wpływów Zachodu były bardzo zadłużone i dług ten stał się narzędziem szantażu: jeśli nie spełnicie naszych surowych warunków, nie możecie marzyć o jakichkolwiek ulgach w spłatach, a tym bardziej o nowych pieniądzach z MFW czy BŚ. Tak więc warunkiem przyznania nowych, pilnie potrzebnych budżetowi, kredytów było wasalne posłuszeństwo.

Hipokryzja tej sytuacji polegała na tym, że kraje zachodnie równocześnie chroniły swój rynek i subsydiowały część gałęzi produkcji (np. rolnictwo), a odmawiały tego samego krajom podporządkowanym. Ta asymetria powodowała zalew rynku import_owanymi towarami, uderzała w rodzimą produkcje, tworząc bezrobocie. Z kolei w 1989 r. (po uwolnieniu przez rząd Rakowskiego cen żywności i wprowadzeniu nowego prawa walutowego), ze względu na ogromne przeszacowanie wartości walut, nastąpił wykup części towarów rodzimej produkcji, co skłoniło producentów do podnoszenia cen i napędziło inflację wpychając w sferę ubóstwa dużą część społeczeństwa (ceny towarów i usług konsumpcyjnych wzrosły w 1989 r. o 351%).

W 1990 r. średnia inflacja wyniosła 600% (wskaźnik jednocyfrowy został osiągnięty dopiero w 1999 r.), przeciętne płace spadły o 24,6%, realna wartość rent i emerytur o 19%, a dochody netto z rolnictwa na jednego pracującego o 63%. W 1993 r., po kilku latach wprowadzania „reform”, co najmniej 40% społeczeństwa znalazła się poniżej socjalnego minimum egzystencji (w 1989 r. było to 16,6%).

Konsekwencją wdrażania zasad Konsensusu, w następnych latach, było stopniowe oddawanie kontroli nad finansową, produkcyjną, handlową i medialną infrastrukturą państw oraz utrwalanie systemowych mechanizmów wyzysku. Dotyczyły one zwłaszcza pasożytniczego sektora bankowego. Pierwszym aktem tego zjawiska było wprowadzenie horrendalnego oprocentowania kredytów, również tych udzielonych wcześniej, co pogwałciło podstawową zasadę, według której prawo nie działa wstecz.

Nastąpiło uderzenie w rolnictwo i państwowy przemysł. Polskie firmy upadały lub płaciły gigantyczny odsetkowy haracz, który następnie poprzez lokaty zamieniane na dolary były wywożone z Polski. Było to pierwsze zastosowanie finansowej broni masowego rażenia i pierwszy spekulacyjny atak na III RP. W takiej sytuacji kapitał zagraniczny mógł z łatwością przejmować polskie przedsiębiorstwa (oblicza się, że średnia cena zakupu stanowiła ok. 10% wartości). Nie rzadko były to wrogie przejęcia celem likwidacji.

Innym czynnikiem ułatwiającym przejmowanie majątku narodowego była walka z inflacją, która umożliwiała duszenie popytu wewnętrznego, co dodatkowo osłabiało polskie, głównie, państwowe firmy i otwierało rynek na import_ obcych towarów, obniżając konkurencyjność polskiej produkcji. Właśnie pod hasłem walki z inflacją wprowadzono tzw. popiwek, podatek od wypłat ponadnormatywnych wynagrodzeń, który osiągnął stopę 400 -500%. Był on potężnym ciosem zadanym państwowemu przemysłowi, który z założenia był przeznaczony pod młotek. Miał też charakter demoralizujący i sprzyjał wzrostowi bezrobocia, a w szerszej perspektywie był symbolem zaciskania pasa, czyli pierwszej operacji uspołecznienia kosztów przy jednoczesnym sprywatyzowaniu zysków.

Pod hasłami prywatyzacji, liberalizacji i deregulacji dokonywała się akumulacja poprzez wywłaszczenie, przejmowanie aktywów, sfinansowanych częściowo przez kredyty epoki Gierka, a wypracowanych przez kilkadziesiąt lat pracy kilku pokoleń. Przypomina to sytuację kredytobiorcy hipotecznego, któremu bank zabrał częściowo spłacone mieszkanie, które musi dalej spłacać.

Zasady manipulacji

Zasady manipulacji

10 ZASAD MANIPULACJI 

Dzisiejsza wojna to zupełnie inne niż niegdyś metody i zadania. Prowadzi się ją za pomocą elektroniki, meteorologii (tak, tak, niedowiarki), a w ogromnej mierze metodami wpływu na społeczeństwa. Większość wierzy np. temu, co na własne oczy widziała przecież w telewizji, większość wierzy, że pokazana w telewizji postać to naprawdę prezydent, wzywający do poddania się agresorowi, a nie awatar. A potem idzie do wyborów, glosuje, programy komputerowe dopełniają dzieła. Poniższe zasady sformułował amerykański politolog i językoznawca Noam Chomsky. Publikowano jej wielokrotnie, ale nigdy dość je przypominać. 

Jak działa propaganda – lista „10 strategii manipulacji” przez establishment. Noam Chomsky, cyt. tłum. za „Silent Weapons for Quiet Wars” 

1 – ODWRÓĆ UWAGĘ

Kluczowym elementem kontroli społeczeństwa jest strategia polegająca na odwróceniu uwagi publicznej od istotnych spraw i zmian dokonywanych przez polityczne i ekonomiczne elity, poprzez technikę ciągłego rozpraszania uwagi i nagromadzenia nieistotnych informacji. Strategia odwrócenia uwagi jest również niezbędna aby zapobiec zainteresowaniu społeczeństwa podstawową wiedzą z zakresu nauki, ekonomii, psychologii, neurobiologii i cybernetyki. „Opinia publiczna odwrócona od realnych problemów społecznych, zniewolona przez nieważne sprawy. Spraw, by społeczeństwo było zajęte, zajęte, zajęte, bez czasu na myślenie (…). 

2 – STWÓRZ PROBLEMY, PO CZYM ZAPROPONUJ ROZWIĄZANIE 

Ta metoda jest również nazywana „problem – reakcja – rozwiązanie”. Tworzy problem, „sytuację”, mającą na celu wywołanie reakcji u odbiorców, którzy będą się domagali podjęcia pewnych kroków zapobiegawczych. Na przykład: pozwól na rozprzestrzenienie się przemocy, lub zaaranżuj krwawe ataki tak, aby społeczeństwo przyjęło zaostrzenie norm prawnych i przepisów za cenę własnej wolności. Lub: wykreuj kryzys ekonomiczny aby usprawiedliwić radykalne cięcia praw społeczeństwa i demontaż świadczeń społecznych. 

3 – STOPNIUJ ZMIANY 

Akceptacja aż do nieakceptowalnego poziomu. Przesuwaj granicę stopniowo, krok po kroku, przez kolejne lata. W ten sposób przeforsowano radykalnie nowe warunki społeczno-ekonomiczne (neoliberalizm) w latach 1980 i 1990: minimum świadczeń, prywatyzacja, niepewność jutra, elastyczność, masowe bezrobocie, poziom płac, brak gwarancji godnego zarobku – zmiany, które wprowadzone naraz wywołałyby rewolucję. 

4 – ODWLEKAJ ZMIANY 

Kolejny sposób na wywołanie akceptacji niemile widzianej zmiany to przedstawienie jej jako „bolesnej konieczności” i otrzymanie przyzwolenia społeczeństwa na wprowadzenie jej w życie w przyszłości. Łatwiej zaakceptować przyszłe poświęcenie, niż poddać się mu z miejsca. Do tego społeczeństwo, masy, mają zawsze naiwną tendencję do zakładania, że „wszystko będzie dobrze” i że być może uda się uniknąć poświęcenia. Taka strategia daje społeczeństwu więcej czasu na oswojenie się ze świadomością zmiany, a także na akceptację tej zmiany w atmosferze rezygnacji, kiedy przyjdzie czas. 

5 – MÓW DO SPOŁECZEŃSTWA JAK DO MAŁEGO DZIECKA 

Większość treści skierowanych do opinii publicznej wykorzystuje sposób wysławiania się, argumentowania czy wręcz tonu protekcjonalnego, jakiego używa się przemawiając do dzieci lub umysłowo chorych. Im bardziej usiłuje się zamglić obraz swojemu rozmówcy, tym chętniej sięga się po taki ton. Dlaczego? „Jeśli będziesz mówić do osoby tak, jakby miała ona 12 lat, to wtedy, z powodu sugestii, osoba ta prawdopodobnie odpowie lub zareaguje bezkrytycznie, tak jakby rzeczywiście miała 12 lub mniej lat” (zob. Silent Weapons for Quiet War). 

6 – SKUP SIĘ NA EMOCJACH, NIE NA REFLEKSJI 

Wykorzystywanie aspektu emocjonalnego to klasyczna technika mająca na celu obejście racjonalnej analizy i zdrowego rozsądku jednostki. Co więcej, użycie mowy nacechowanej emocjonalnie otwiera drzwi do podświadomego zaszczepienia danych idei, pragnień, lęków i niepokojów, impulsów i wywołania określonych zachowań. 

7 – UTRZYMAJ SPOŁECZEŃSTWO W IGNORANCJI I PRZECIĘTNOŚCI 

Spraw, aby społeczeństwo było niezdolne do zrozumienia technik oraz metod kontroli i zniewolenia. „Edukacja oferowana niższym klasom musi być na tyle uboga i przeciętna na ile to możliwe, aby przepaść ignorancji pomiędzy niższymi a wyższymi klasami była dla niższych klas niezrozumiała (zob. Silent Weapons for Quiet War). 

8 – UTWIERDŹ SPOŁECZEŃSTWO W PRZEKONANIU, ŻE DOBRZE JEST BYĆ PRZECIĘTNYM 

Spraw, aby społeczeństwo uwierzyło, że to „cool” być głupim, wulgarnym i niewykształconym. 

9 – ZAMIEŃ BUNT NA POCZUCIE WINY 

Pozwól, aby jednostki uwierzyły, że są jedynymi winnymi swoich niepowodzeń, a to przez niedostatek inteligencji, zdolności, starań. Tak więc, zamiast buntować się przeciwko systemowi ekonomicznemu, jednostka będzie żyła w poczuciu dewaluacji własnej wartości, winy, co prowadzi do depresji, a ta do zahamowania działań. A bez działań nie ma rewolucji! 

10 – POZNAJ LUDZI LEPIEJ NIŻ ONI SAMYCH SIEBIE 

Przez ostatnich 50 lat szybki postęp w nauce wygenerował rosnącą przepaść pomiędzy wiedzą dostępną szerokim masom a tą zarezerwowaną dla wąskich elit. Dzięki biologii, neurobiologii i psychologii stosowanej „system” osiągnął zaawansowaną wiedzę na temat istnień ludzkich, zarówno fizyczną jak i psychologiczną. Obecnie system zna lepiej jednostkę niż ona sama siebie. Oznacza to, że w większości przypadków ma on większą kontrolę nad jednostkami, niż jednostki nad sobą.

Noam Chomsky 

źródło: Blog Teresy Bochwic