Archiwa tagu: Bożena Zybura

Prawo według PO i PIS

 

 

Prawo według PO i PIS

Wielka ściema

Jak zwykle obywatele zostali nabici w butelkę .

Najpierw „pierwsza ściema” Rządu Ewy Kopacz mająca na celu zniechęcenie ( pomniejszenie rangi ) do udziału w referendum i tu ogłoszenie ,iż jeden z jego punktów został przez władzę ustawodawczą i wykonawczą realizowany tj.:
WSZELKIE WĄTPLIWOŚCI     ( w kwestiach podatkowych ) MAJĄ BYĆ ROZSTRZYGANE NA KORZYŚĆ PODATNIKA ,

Druga ściema
w świetle obietnic aktualnej władzy ,iż będzie walczyła z naruszaniem prawa przez organy to wyjaśnienie Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2015 NRPK4.8022.44.2015 ( pismo w załączniku ) w którym wyjaśnia jak w\w zapis należy traktować
I co się ukazuje :
-adresatem normy ( art 2 a ) jest organ podatkowy a nie podatnik
dotyczy ona wątpliwości organu co do treści przepisów prawa podatkowego i jeżeli takowe ma to rozstrzyga  je na korzyść podatnika .

KTO WIDZIAŁ ORGAN KTÓRY MIAŁ WĄTPLIWOŚCI CO DO WINY  PODATNIKA , CZY TEŻ STOSOWANIA PRAWA ?
nie dotyczy wątpliwości co do zdarzeń czy faktów ( z  założenia podatnik jest winny , a organ dąży wszystkimi możliwymi środkami by miało to odzwierciedlenie w decyzjach określających lub ustalających w jak  najwyższej wysokości ).

NADAL CIĘŻAR DOWODZENIA ( ŻE NIE JEST PRZESTĘPCĄ ) SPOCZYWA NA PODATNIKU
Ot i cała filozofia eksponowania nic nie znaczącego sloganu w mediach , który też bezrefleksyjne został przyjęty przez obywateli .
Jego zrealizowanie graniczy z cudem , a w świetle zwiększenia sankcyjności przepisów Ordynacji podatkowej (170 zmian ) i braku uzdrowienia (restrukturyzacji ) organów niczego dobrego podatnikom nie wróży .
Niestety ofiarami w\w zapisów staną się znów mikroprzedsiębiorcy a nie prawdziwi przestępcy.

PK4.8022.44.2015interpretacja ogólna
Minister Finansów29 grudnia 2015 r.
  1. podatnik
  2. prawo podatkowe
  3. przepisy
  4. wykładnia przepisów
  1. Ordynacja podatkowa (ORD) -> Przepisy ogólne -> Zakres przedmiotowy

Działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) – mając na względzie rozbieżne oceny treści art. 2a Ordynacja podatkowa prezentowane w toku procesu legislacyjnego oraz w związku z przeprowadzonym referendum – w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisu przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1197) został wprowadzony do ustawy – Ordynacja podatkowa, zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, przepis art. 2a, zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Przepis wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1. Zakres przedmiotowy art. 2a Ordynacji podatkowej.

Wyrażona w art. 2a Ordynacji podatkowej zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika dotyczy tylko wątpliwości co do treści przepisów prawa, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego. Z treści art. 2a Ordynacji podatkowej nie można jednak wyprowadzać twierdzenia, że w zakresie usuwania wątpliwości dotyczących stanu faktycznego obowiązuje norma odwrotna. Należyte stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności przepisów normujących przeprowadzanie dowodów powinno zapewnić taki stopień wnikliwości badania stanu faktycznego, który prowadzi do ustalenia, jakie fakty w sprawie miały miejsce, a jakie nie zaistniały.

2. Adresaci art. 2a Ordynacji podatkowej.

Pojęcie „rozstrzygania” występuje w Ordynacji podatkowej, w zakresie kwestii podatkowych, w kontekście działania organu. Bezpośrednim adresatem normy wynikającej z przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej jest więc organ podatkowy rozstrzygający sprawę podatkową i w ramach tego rozstrzygania przyjmujący określone znaczenie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Pośrednim adresatem normy z art. 2a Ordynacji podatkowej może być także podatnik. Może on powoływać się na ten przepis i żądać jego zastosowania przez organ podatkowy w sytuacji, gdy – jego zdaniem – w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości interpretacyjne, a organ podatkowy nie zastosował art. 2a Ordynacji podatkowej.

Art. 2a Ordynacji podatkowej odnosi się w swojej treści jedynie do podatnika. Nie ma jednak żadnych uzasadnionych powodów, które uniemożliwiałyby stosowanie tego przepisu także w sprawach innych podmiotów obciążanych obowiązkami wynikającymi z przepisów prawa podatkowego – płatników, inkasentów, następców prawnych podatnika czy osób trzecich odpowiedzialnych za cudze zobowiązania podatkowe. Podstawą zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej będzie analogia prawna. Porównanie sytuacji prawnej – w kontekście wymogu dostatecznej zrozumiałości przepisów prawa podatkowego i jednoznaczności norm z nich wynikających – podatnika i np. płatnika podatku, nie pozwala dostrzec istotnych różnic w tym zakresie. Sytuacja płatnika spełnia więc wszystkie warunki dopuszczające stosowanie, w drodze analogii, art. 2a Ordynacji podatkowej także do płatnika. Dotyczy to także innych wskazanych wyżej podmiotów.

3. Podstawowe reguły stosowania art. 2a Ordynacji podatkowej.

a) Umiejscowienie art. 2a w przepisach ogólnych Ordynacji podatkowej wskazuje, że stosowanie tego przepisu nie jest ograniczone do postępowania podatkowego. Należy jednak mieć na uwadze, że rozstrzyganie spraw przez organy podatkowe następuje w drodze aktów władczych, jakimi są decyzje (postanowienia). Analogicznie dotyczy to także interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zatem sporne kwestie związane z zastosowaniem art. 2a Ordynacji podatkowej lub wskazaniem braku przesłanek jego zastosowania powinny stanowić przedmiot tych aktów administracyjnych.

b) W kontekście art. 2a Ordynacji podatkowej przez „korzyść podatnika” należy rozumieć optymalne dla niego rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. To, jakie rozwiązanie jest korzystniejsze dla podatnika, wskazuje sam podatnik np. dokonując rozliczenia w treści deklaracji podatkowej albo prezentując swoje stanowisko w tym zakresie w toku postępowania podatkowego. Wskazywana przez podatnika interpretacja przepisu i sposób jego zastosowania może zostać zakwestionowana przez organ podatkowy poprzez wykazanie, że treść przepisu nie budzi wątpliwości na tle tej konkretnej sprawy albo – jeżeli przepis budzi pewne wątpliwości – poprzez wykazanie, że wątpliwości te da się usunąć, a wynik prawidłowo przeprowadzonej wykładni przepisu jest inny niż wskazywany przez podatnika. Organ podatkowy, przy wykładni przepisów prawa podatkowego, powinien uwzględnić orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Bożena Zybura