Archiwa tagu: PO

Przyszłość polityczna Polski

Przyszłość polityczna Polski

Zgodnie z wcześniejszym wpisem postaram się przedstawić swoją wizję rozwoju sytuacji politycznej w Polsce.

Po pierwsze PiS i co dalej po wyborach 2019 roku.

Po ostatnich błędach w zarządzaniu kadrowym przez p. Jarosława Kaczyńskiego utraci samodzielną większość. W związku z tym już w tym roku zacznie przygotowywać grupę/partię inną niż PiS do wejścia do sejmu po wyborach, by tworzyć koalicję ale z grupą o bardzo zbliżonych celach i powiązaniach międzynarodowych. Samo PiS skorzysta z każdej dopuszczalnej prawem albo na granicy prawa „bratniej pomocy” zaprzyjaźnionego mocarstwa. Znający się na rzeczy wiedzą o jakim państwie piszę. Taka samą pomoc uzyska przyszły koalicjant.

PO korzystając z innej pomocy znacznie odbuduje swój udział w rynku politycznym. Może być na granicy możliwości stworzenia większości parlamentarnej z innymi, którzy wejdą do sejmu. Ta partia ma zdolność koalicyjną z prawie każdą partią czy grupą, która pokaże się na scenie politycznej Polski. Dopilnuje interesów swojej grupy, dotrzyma umów oficjalnych i nie oficjalnych, które zawrze. Jej podstawowy plus w jakichkolwiek rozmowach.

Bardzo ciekawa jest sytuacja z opcją rosyjską na terenie Polski. Po fiasku frontalnego wejścia na scenę polityczną Polski podjęli całkiem inne działania. W dalszym ciągu mają znaczny wpływ na kilka legalnie działających partii. Nie daje to jednak pewności udziału w podziale tortu w polskim sejmie. Drugim podjętym torem działania jest wprowadzenie pro-rosyjsko nastawionych polaków do każdej możliwej grupy działającej  w polityce, w kulturze oraz innych obszarach. Część z tych osób jest nieświadoma swojej roli w tych działaniach. Mogą być najskuteczniejsi bo działają z przekonania. Ta opcja jest najbardziej rozbudowana jednocześnie przegrana. W chwili obecnej nie ma oficjalnego wpływu na politykę Polski. Ma ciche oddziaływanie poprzez zakulisowe sterowanie wieloma osobami mającymi wpływ na życie gospodarcze i polityczne Polski.

Na pewno zostanie podjęta próba zbudowania pod „patronatem” wpływowych osób nowej formacji. Czy skuteczna? Pojawi się ona w lipcu, sierpniu tego roku jako próba. Natomiast może być skutecznie przeprowadzona w okresie wyborów do Sejmu i Senatu.

Czy w tym wszystkim jest miejsce na sukces zwykłej grupy polaków?

W wyborach samorządowych na szczeblach lokalnych w wielu miejscach tak. Bardzo nikłe natomiast w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego.

Zapraszam wszystkich na spotkanie organizacyjne „Marszu przeciw Bezprawiu” organizowanemu przez Tomasza Rutkowskiego oraz na dyskusję o sposobach wpływania na świat przez USA na dzień 4 kwietnia godzina 17:30 do sali w Kościele M.B. z Lourdes ul. Wileńska 69.

Z poważaniem

Jan Szymański

PKiN, Panteon i Rosja

PKiN, Panteon i Rosja

Materiały umieszczone po spotkaniu o Rosji oraz nasza akcja zburzenia PKiN a w jego miejscu postawienia Panteonu Bohaterskich Polaków powoduje reakcję. Poniżej umieszczam część powstałej korespondencji.

„Panie Szymański,

nie byłem na spotkaniu z panem poświęconym stosunkom Polska-Rosja, ale zapoznałem się na stronie „Oburzonych” z pewnym ich istotnym aspektem, a mianowicie ” najważniejszym i najpilniejszym zadaniem patriotycznym”, jakim według pana jest zburzenie PKiN w Warszawie. W przeciwieństwie do historycznego prezentu Greków dla mieszkańców i obrońców Troi, czyli przysłowiowego już, podstępnego „konia trojańskiego”,

Pałac Kultury i Nauki ( którego forma architektoniczna oprócz elementów rosyjskich wzorowana jest wprost na wieżowcach z Manhattanu ) jak dowodzi kilkudziesięcioletnie doświadczenie – jest funkcjonalnym obiektem użyteczności publicznej i pełni wiele pożytecznych funkcji miejskich, społecznych, kulturalnych, edukacyjnych, muzealnych itd. Na pewno jest obiektem o wyższej przydatności społeczno-kulturowej niż nieopodal postawione „wieże z kości słoniowej”, czyli kiczowate obiekty ze szkła, jak np. szkaradne „Złote Tarasy”.

Wiem, że w mentalności międzynarodu handlowego, ta konfrontacja biznesu i kultury konsumpcyjno-biurowej z funkcjami wyższymi jakie pełnił i pełnić powinien PKiN, jest niezwykle drażniąca. Zwłaszcza, że ” wyburzenie reliktu komunizmu” stwarza tak fantastyczne pole do restytucji mienia ” współwłaścicieli” Rzeczypospolitej Przyjaciół „, a z wyburzonego placu stwarza wspaniałe miejsce dla różnego rodzaju deweloperów i dilerów wyłudzonego mienia ( głównie nieruchomości ) o kuszącej wartości rynkowej. Wie o tym zapewne grupa osób o niewinnej nazwie ” Miasto jest nasze”( oraz finansowi mocodawcy tej grupy). Ale chciałem spytać ” nasze”, czyli czyje- p. Szymański?

Dla pańskiego grona, autorów pomysłu na ” Panteon Bohaterskich Polaków” proszę znaleźć inne miejsce niż plac po wyburzeniu PKiN ( a raczej jakiś skrawek placu , który ” biznesmeni” Polakom rzucą jako ochłap), gdyż lansowana przez Was koncepcja nie tylko brzydko pachnie, ale jest to jeszcze jeden dowód, jak nisko może upaść wasalnie myślący obywatel Polski, bo raczej nie świadomy Polak ?!

dr Paweł Ziemiński

prezes stowarzyszenia Wierni Polsce Suwerennej

przewodniczący Polskiego Komitetu Obchodów Świąt i Rocznic Narodowych”

Inne podejście to:

” Szanowni Państwo,

Drodzy Przyjaciele,

Napiszę o tym, o czym się nie często nie mówi — ci którzy budowali PKiN dokładnie wiedzieli co robić, aby symbol niewoli zamienić na symbol wolności. Na górnej części Pałacu Kultury i Nauki z czterech stron umieszczone są piastowskie orły. Kardynał Wyszyński wiedział o tym i zaproponował, aby na szczycie pałacu stanął posąg Najświętszej Marii Panny. Pałac z orłami jest więc symbolem Polski, a Najświętsza Maria Panna symbolem naszego uświęcenia. I do tego właśnie powinniśmy dążyć — nie do niszczenia, ale do uświęcenia!

(Nawiasem, za zniszczeniem pałacu jest taka „patriotka” jak Anna Applebaum, żona Radka Sikorskiego. Czyżby ona też wiedziała o piastowskich orłach i właśnie chodzi o ich zniszczenie, aby pozbawić nas resztek niepodległości, i aby w miejscu pałacu powstały ponure biurowce — symbol dzisiejszego uzależnienia od zagranicznego kapitału?)

Gdy na szczycie Pałacu Kultury stanie posąg Najświętszej Marii Panny, Królowej Polski, wtedy dopiero poczujemy, że żyjemy w kraju prawdziwie wolnym, prawdziwie uświęconym i opartym na korzenie cywilizacyjne, wywodzące się z chrześcijaństwa.

Przy okazji, poniżej jest link do mojego artykułu, „Dlaczego nie należy przepraszać za marzec 1968”, jaki ukazał się kilka dni temu w Tygodniku Solidarność oraz polecam moją najnowszą książkę Harmonia społeczna.”

http://www.tysol.pl/b16894–Tylko-u-nas-prof-Wlodzimierz-Julian-Korab-Karpowicz-Dlaczego-nie-nalezy-przepraszac-za-Marzec-1968

Uwypukliłem w mojej ocenie części wypowiedzi, które albo charakteryzują wypowiedź,jej autora lub środowisko, którego jest częścią. Byłem bardzo ciekaw jak uważnie adresaci czytają moje artykuły lub maile. Przedstawię Państwu w następnym artykule moją odpowiedź na powyższe zagadnienia.

Proszę wszystkich o zaangażowanie się w organizację i uczestnictwo w „Marszu przeciw bezprawiu”. Obserwujemy jak PiS posuwa się wieloma decyzjami o kolejne kroki dalej niż PO-PSL.

Zapraszam na 4 kwietnia 2018 roku na godzinę 17:30.

Z poważaniem

Jan Szymański

Targowica totalna

Targowica Totalna      

 Szanowni Państwo! 

     Autorem określenia: Targowica Totalna jest prof. Targalski. Słusznie uważa on, że opozycją można nazywać te frakcje w parlamencie, które upatrują innej drogi w działaniach dla dobra wspólnego. Ci, którzy sami określili się jako Opozycja Totalna nie mają takich ambicji i nawet tego nie kryją. Są zarówno za przyjmowaniem muzułmanów, jak i przeciw. Putin raz jest ich przyjacielem, a raz wrogiem, nawet bez tłumaczenia dlaczego. Jedynym niezmiennym kierunkiem działania jest walka z PiS-em i powrót do koryta, co jest na tyle oczywiste, że też nie wymaga uzasadnień.

    Odkąd ulica nie wypaliła, Targowicy Totalnej została tylko zagranica, chociaż i ona cienko przędzie. Bruksela robiła co mogła, żeby wspierać siły destrukcji w państwach, które zachowały jeszcze poczucie przynależności narodowych, ale i te działania wyraźnie słabną. Kuriozalne unijne dyrektywy wcale nie mają na celu rozbawiać nas, lecz raczej przykrywać te istotne, których zadaniem jest demontaż tradycyjnych wartości w państwach narodowych. 

    Obecny nasz rząd, nieco mniej gorliwie wprowadza nowe unijne dyrektywy, ale jest też oszczędny we wprowadzaniu takich uregulowań, które nie znalazłyby poklasku brukselskich biurokratów. Dobrym przykładem może być pozorowana walka z alkoholizmem. Łatwiej jest przekonywać wszystkich o szkodliwości alkoholu, niż ograniczyć do niego dostęp. Nie łudźmy się, że komuś rzeczywiście na tym zależy. Unia Europejska już do tego nie dopuści, bo przecież Europa ma utonąć w rozkosznym unicestwieniu pod falą muzułmanów. Wyraźnie chodzi między innymi o to, żeby zminimalizować szanse pijanego tubylca wobec trzeźwego nachodźcy!

 Pozdrawiam 

Małgorzata Todd

WYSTARCZY NIE KRAŚĆ !

WYSTARCZY  NIE  KRAŚĆ !

To jedno z nośnych haseł miłościwie nam panującej partii PIS. Zwykle nie komentuję ogólnopolskich dokonań, wszak wszystko idzie niezwykle szybko, a skupiam się na lokalnej patologii samorządowej. Tu łatwiej o zasięgnięcie języka, a nawet czasem (?) udaje się dostać dostęp do dokumentów. Jak oceniamy te zmiany, zwłaszcza, że to już okrągły półmetek (2 lata rządzenia)? Jesteśmy podzieleni w ocenie. Dlaczego? Bo nie mamy wiedzy (nie każdy jest politologiem),  a informacje (cząstkowe), czerpiemy z określonego kanału TV. Stąd ta rozbieżność, bo inaczej są informowani widzowie TVP1, inaczej TVN24 a inaczej (chyba najlepiej) – słuchacze Radia Maryja. Celowo? Być może, bo  w myśl porzekadła – dziel i rządź, wystarczy zasiać kąkol nieprawdy, by widzowie zwłaszcza niepolskich stacji, inaczej postrzegali rzeczywistość.

Nie jesteśmy państwem niepodległym i suwerennym. Wielkie rzeczy więc zapadają na szczeblu międzynarodowym. Jak to się stało, że Polska dostała 500+ ? Cud? Dopuszczenie tak dużej gotówki na rynek, spowodowało dwa oczekiwane rezultaty. Ruszyła gospodarka i wzrosła demografia. Cóż, widzowie stacji „starego układu”, będą widzieć w tym patologię, bo jacyś tam, te pieniądze przepiją. Ja natomiast widzę zbyt wiele pozytywnych przykładów dobrego użycia tych funduszy. Jest takie powiedzenie w Polsce; kto daje  i odbiera, ten się w piekle poniewiera. Zobaczmy, szlachetny gest 500+, wysupłanie z budżetu ponad 30 mld zł. i… Po roku wielu już przestało dostawać! Wystarczyło ustanowić nowe limity dochodów, podnieść odrobinę zarobki (do ponad 800zł) i … wielu przekroczyło próg… ale w końcu to i tak  zarobki z pogranicza ubóstwa! Bezduszność biurokracji szukającej sposobów a nie form pomocy, jest o wiele większa. Np. ktoś (student) pobierał przez pół roku stypendium (kończyła studia), to urzędnicy to stypendium liczą jej już na cały rok! Oj PIS-ie, tym sposobem nie zwiększysz swego elektoratu!

 Inne programy jak: mieszkanie+, wiek emerytalny, zahamowanie mafiom przekrętów z Vatem, itd., aż do jajka+, masło+…. Coś robią! Obiecali przed wyborami i robią. Trzeba jednak pewne procesy widzieć szerzej i głębiej niż tylko flagowe programy PIS, które kupiły przychylność społeczną. Zwykle pokazuje się te pozytywne efekty rządzenia. O ukrytych działaniach, mało kto wie. Bo np. dlaczego do tej pory mamy ordynację wyborczą napisaną pod partie? Dlaczego, pomimo ponad 20 lat walki o Jednomandatowe Okręgi Wyborcze, żadna partia nie chce tego wprowadzić? Malkontentom od razu odpowiadam, że nie błyskaj polotem, skoro nie masz wiedzy o tym! Ba, PIS chce nawet odebrać te JOW-y z samorządów!

Obecnie PIS jawi się jako kasta zamknięta. Mają wystarczająco ludzi do obsadzenia we wszelkich Radach łącznie z Sejmem i Senatem. Zamknięcie grozi w konsekwencji porażką, bo ile można bazować na osobnikach typu BMW?  Natomiast wg mojego skromnego zdania, powinien być zakaz startu wszelkim partiom w wyborach samorządowych! Z przecieków wiemy, że właśnie o to upolitycznienie (b. szkodliwe dla lokalnej samorządności), zabiega miłościwie nam panująca partia. Czy chodzi o rządy – autorytarne?

Dlaczego jeszcze do tej pory nie ma całkowitego zakazu uprawy GMO w Polsce? Dlaczego do tej pory nie ma zapisu w Konstytucji o prawnej ochronie życia – od poczęcia do naturalnej śmierci? Dlaczego do tej pory nie ma zniesienia uchwały 1066 o możliwości interwencji obcych wojsk w Polsce, a nawet jest to teraz zaostrzone? Dlaczego nikt (Prezydent) nie zastopuje opryskujących nas samolotów szkodliwymi chorobotwórczymi substancjami tzw. Chemtrails?  W tej sprawie w 2013 roku, poseł Jan Szyszko wniósł interpelację nr 16893. Dlaczego boicie się wydobywać nasze bogate złoża różnych kopalin? Kto zabronił? Dlaczego nie mamy wolnych niedziel, a także i sobót? Jesteśmy czyjąś kolonią? Wiemy z anteny Radia Maryja, że obecne mataczenie przy wolnych dwóch, trzech itp. niedzielach, jest wskutek nacisku wielkich korporacji, które liczą na ich obronę interesów przez posłów, których później wesprą finansowo w kampanii wyborczej! Jakimi trzeba być „ludźmi”, by tak dawać się kupić!? Nie bierzecie tzw. „imigrantów”? To skąd jest już ich w Polsce ponad 28 tysięcy?

Nie jesteśmy suwerenni. Od kilku lat pytam, dlaczego nikt tych klanów dyplomatycznych, agentów różnej maści, resortowych dzieci – nie oczyścił z MSZ? Znów bez odpowiedzi. Dlaczego w końcu, nikt z byłej ekipy PO-PSL, jeszcze nie siedzi za tyle malwersacji? Obserwujemy wszak te – uwłaszczanie się na kamienicach nie tylko w Warszawie, te okradanie przez piramidy finansowe (Amber Gold) etc? Tak czy tak, jest wyraźna różnica w rządzeniu pomiędzy PO-PSL a obecnym PIS. Tamtym jakoś dziwnie, miliardy wyciekały przez granice! Jest dużo pozytywnych zmian, ale jest i… zaniechanie.

Widzę niesuwerenność PIS i dlatego oczekuję na – POLSKĄ formację polityczną Katolicko- Narodową, która nie będzie klękać przed międzynarodówką komunistyczno-liberalną, a będzie stanowić prawa na miarę – Partii Intronizacji! Może już czas na – Polexit?

Aleksander Szymczak

Źródło:  e-grajewo.pl; grajewo24.pl

Oręż absurdu

Oręż absurdu    

 Szanowni Państwo! 

    Lider POlako POdobnej opozycji w dni parzyste jest za przyjmowaniem nachodźców i likwidacją IPN, a w dni nieparzyste – przeciwnie i nikogo to już nie dziwi, podobnie jak walka z „dyktaturą kobiet” znanej feministki o nazwisku Szajbus, czy jakoś tak. Myszka Agresorka z nieporadnym bełkotem, to przy nich mały pikuś. Najdzielniejsza w tej sporej kupie jest niewątpliwie Róża Barbara Maria Tuman von Hochsztapler, przepraszam jeśli pomyliłam kolejność imion. To ona przyjęła na swoje arystokratyczne piersi  walkę z polskimi nazistami, których nikt prócz niej nie zauważa, no może z wyjątkiem pewnego unijnego dygnitarza.

   A jak to wszystko ma się do prawdziwej polityki? Zacznijmy od podstaw. Określenie judeo-chrześcijanizm nie ma sensu, bo to niczym nieuprawnione łączenie sprzeczności. Sensu nabiera dopiero porównanie judaizmu z prawosławiem. Obydwie te religie mają niewątpliwą cechę wspólną, jaką jest pogarda dla prawdy. Żydzi komunizm wymyślili, a Rosjanie skwapliwie go wprowadzali w życie. Jedni i drudzy prawdę mają w tak głębokim poważaniu, że nikt już jej nie dostrzega. I tu jest pies pogrzebany!

   Im bardziej przyzwyczajamy się do kłamstw wygłaszanych ex katedra, tym łatwiej oswajamy się, a potem bez udziału świadomości godzimy z oczywistymi bredniami. Na tym właśnie polega zabójcza broń absurdu.

 Pozdrawiam

 Małgorzata Todd

Prokuratura zawiadomienie o HGW.

Prokuratura zawiadomienie o HGW.

Szanowni Państwo,

W dniu 15.01.2018 r.  Stowarzyszenie Oburzeni skierowało do Prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Hannę Gronkiewicz-Waltz. Z doniesień medialnych wynika, że obecna Prezydent Warszawy naraziła miejską kasę na znaczącą stratę finansową naruszając naszym zdaniem art. 231, 286 oraz 296 Kodeksu karnego.

Oprócz tego, że czyn Hanny Gronkiewicz -Waltz jest etycznie nie do przyjęcia wskazujemy na stan faktyczny i podstawy prawne do uznania „wydzwonienia ” przez Hannę Gronkiewicz-Waltz w ciągu miesiąca kwoty blisko 50 tysięcy złotych z Izraela do Polski w lipcu 2017 roku, za czyn zabroniony.

Prosimy o zapoznanie się z treścią zawiadomienia.
Jan Szymański
Wojciech Papis

Stowarzyszenie Oburzeni

https://www.facebook.com/Uwolnij-Warszaw%C4%99-od-HGW-Referendum-1236742529718196/

Rewitalizacja spojrzenie od innej strony

Rewitalizacja spojrzenie od innej strony

Bardzo modne hasło „rewitalizacja”. W mojej dotychczasowej ocenie stosowanie zasad rewitalizacji miało sens. Ostanie dni pokazały mi, że ma ono drugie dno.

Zdziwiłem się, że w listopadzie na kontach administrowanych wspólnot nie wpłynęły w terminie pieniądze. Moja ocena to problem urzędnika, pomyłka, inne. W grudniu dużo gorzej. Żadne pieniądze nie wpływają na konta wspólnot. Po niektórych rozmowach, wpłynęły z opóźnieniem.  W urzędach dzielnic są w tej sprawie różne komentarze.

Jednym z powtarzanych, szeptem, powodów opóźnień we wpłatach mają być między innymi środki przeznaczone na rewitalizację.

Źródłami finansowania rewitalizacji są budżety m. st. Warszawy, Dzielnic Warszawy, kredyty bankowe i/lub środki własne wspólnot czy spółdzielni oraz  dofinansowania, refundacje z różnych programów. Zakwalifikowanie części budynków do rewitalizacji w wielu przypadkach wiąże się z wykwaterowaniem aktualnych mieszkańców z obecnych mieszkań. Z drugiej strony potrzebne jest znalezienie dla nich w zasobach m. st. Warszawy nowych lokali. Najczęściej najpierw wykonanie w nich remontów. Jak wielkie rodzi to problemy mam możliwość obserwować w kilku dzielnicach. Brak jakiejkolwiek koordynacji w tym zakresie powoduje, że te procesy wydłużają się na lata.

Jak to może przebiegać widziałem w jednej z dzielnic. Decyzje o podłączeniu budynków do miejskiej sieci ciepłowniczej podjęto w 2010 roku. Z braku umiejętności ułożenia kolejności działań, proces ten (fizyczne włączenie centralnego ogrzewania i ciepłej wody w budynkach) był  kończony najwcześniej w 2016 roku. Niewielka ich liczba do dnia dzisiejszego nie ma podłączenia do ciepła miejskiego. 7 lat.

Rewitalizacja opisywana jest w każdej prasie w pięknych barwach, również powiązanej z PiS-em. Zapewnianie, że zostaną zachowane istniejące relacje grup społecznych. Zapewniano, że nie będzie rozbijana wytworzonych społeczności lokalnych. Że będzie zachowana czystość i przejrzystość procedur i rozstrzygnięć. Czy ktokolwiek sprawdził jak to się naprawdę dzieje? Czy ktoś prześledził przepływy finansowe związane z wszystkimi etapami tego procesu? Pewnie to jest tak samo jak z kontrolą wywozu śmieci na terenie Warszawy.

Pani Dyrektor m. st. Warszawy odpowiedzialna za to stwierdziła, że do grudnia jej 3 pracownicy wykonali 300 kontroli. Natomiast nie powiedziała jakie były wnioski z tych kontroli. Niestety firmy, szczególnie w zakresie comiesięcznych odbiorów gabarytów, nie wywiązuję z tego obowiązku. Pani Dyrektor stwierdziła, że nie ma możliwości wyegzekwowania kar ani zapisów umów z firmami. I dalej nikt za to nie odpowiada. Bałagan jak był tak trwa dalej.

Pewnie identycznie jak ze sprawdzaniem prawdziwości oświadczeń majątkowych osób zobowiązanych do ich składania. Tylko potrzeba polityczna pozwala na sprawdzanie prawdziwości oświadczeń majątkowych i to w formie bardzo okrojonej. Jakie mogą to być zawiłe sprawy pokazuje sprawa podejrzeń korupcyjnych p. Koguta. W wielu wypadkach sami zainteresowani nie wiedzą, że popełniają przestępstwo korupcji lub inne.

Łamanie prawa jest normą stosowaną w danym środowisku i nikt tego nie traktuje jako przestępstwa. Dopiero zarzuty lub przykład innej osoby może spowodować zastanowienie, że to co robię jest przestępstwem.

Czy tak będzie również z różnymi decyzjami, działaniami związanymi z rewitalizacją? Oby nie!

Z poważaniem

Jan Szymański

Normalność w relacjach politycznych Apel

Normalność w relacjach politycznych Apel

Apel o zakończenie politycznej wojny domowej w Polsce

W ten przedświąteczny czas stowarzyszenie OBURZENI apeluje do kierownictwa oraz członków partii  politycznych, biorących od dwóch lat udział w politycznej wojnie domowej, o zracjonalizowanie tego sporu i prowadzenie go w sposób cywilizowany.

Eskalacja tego konfliktu, owocująca tak tragicznymi i niebezpiecznymi zarazem wydarzeniami, jak np. samospalenie człowieka czy też próba podpalenia siedziby polityka, prowadzić może do przekształcenia się domowej bójki politycznej w faktyczną wojnę domową w naszym kraju. 

Koncyliacyjne wystąpienia czy racjonalna, obiektywna prezentacja racji należą niestety do rzadkości w mediach polskich. Zarówno propaganda sukcesu w telewizji publicznej jak i ślepe ataki na rządzących w telewizjach prywatnych czynią z tego konfliktu politycznego  beczkę prochu w dosłownym znaczeniu tego słowa. Dlatego nasz apel kierujemy nie tylko do polityków, lecz także do tej części dziennikarzy, którzy zdaje się zapomnieli, co to znaczy obiektywizm.

Ten „plemienny” spór wcale nie przysparza zwolenników opozycji, a w najbliższej przyszłości zrazi prawdopodobnie  także tych, którzy dzisiaj popierają rządzących i zakończyć się może podobnie jak konflikt Tutsi i Hutu. 

Mamy nadzieję, iż w naszym kraju są jeszcze ludzie, którzy poważnie traktują wartości będące dla nas drogowskazem etycznym od ponad 1000 lat i będą w stanie doprowadzić do zastąpienia nienawiści przez racjonalny spór, który jest czymś naturalnym i pożądanym w systemie demokratycznym, zaś postawy neandertalczyka politycznego – przez model racjonalnego homo politicus XXI wieku.

Stowarzyszenie OBURZENI 

Jan Szymański – Przewodniczący, Administrator nieruchomościami w Warszawie

dr Marek Ciesielczyk – Wiceprzewodniczący, politolog, publicysta, radny Rady Miejskiej w Tarnowie

Wojciech Papis – Sekretarz, przedsiębiorca, Warszawa

Tomasz Kucharczyk – Skarbnik, adwokat, Warszawa

Paweł Połanecki – Członek Rady Koordynacyjnej stowarzyszenia, b. v-ce Przewodniczący Sejmiku Województwa Mazowieckiego

Roland Dubowski – Członek Rady Koordynacyjnej Stowarzyszenia

Cel zakładany a cel osiągany

Cel zakładany a cel osiągany

Kilka zdarzeń, które zaobserwowałem w ostatnich dniach skłoniły mnie do zastanowienia jak potrafią być różne cele, które sobie zakładamy podejmując konkretne działania, a jaki jest efekt końcowy tej pracy.

Pierwszym z takich przypadków były działania podjęte przez jedno ze stowarzyszeń wspierających inicjatywę jednej osoby, która chciała zmienić organizację ruchu w obrębie budynku w którym mieszka w Warszawie. Stowarzyszenie wsparło te działania i zmiana nastąpiła. Zmiana dotyczyła sposobu parkowania samochodów z prostopadłego do osi jezdni na równoległy. Spowodowało to likwidację minimum 6 miejsc parkingowych.

W jej wyniku mnóstwo ludzi otrzymało mandaty. Zainteresowany notorycznie dzwonił do Straży Miejskiej zgłaszając nieprawidłowości. Zmianę organizacji ruchu na wniosek mieszkańców budynku i wielu innych interwencji udało się odwrócić. Warunki miejscowe pozwalały na taką zmianę. Jakie to zrodziło skutki dla stowarzyszenia. W wielu społecznościach internetowych  dostępne są informacje na temat przebiegu tej sprawy. Negatywne nastawienie dużej grupy osób do stowarzyszenia stało się faktem.

Drugim przykładem może być (choć nie musi, jeszcze nie ma aktu prawnego końcowego, jak i efektów końcowych przygotowanych ustaw) działanie PiS-u w sprawie ustaw dotyczących wyborów samorządowych.   Chcąc zapewnić sobie wygrane wybory ( a może nie tylko sobie ale również PO) na każdym możliwym szczeblu manipuluje przy wielu ustawach związanych z wyborami. Część posłów i polityków tej partii zaczyna dostrzegać opór różnych środowisk (także zagrożenie dla nich samych) wobec proponowanych kierunków zmian. 

Będąc po części zainteresowanym w kierunkach proponowanych zmian, poczekam na efekt końcowy w postaci ustaw jak i wyników kolejnych wyborów.

Z poważaniem

Jan Szymański

Jedna z ocen bieżącej sytuacji politycznej

 

Jedna z ocen bieżącej sytuacji politycznej

 

26.08.2017.

Kompradorski i oligarchiczny sens współczesnego konfliktu politycznego w Polsce

Wojciech Błasiak, http://jow.pl/kompradorski-i-oligarchiczny-sens-wspolczesnego-konfliktu-politycznego-w-polsce/

Od zwycięstwa wyborczego partii Prawo i Sprawiedliwość jesienią 2015 roku, trwa z różnym nasileniem, mniej lub bardziej żenujący i hałaśliwy medialnie konflikt polityczny. Obiektem tego konfliktu jest rządząca partia PiS, posiadająca samodzielną większość sejmową i swój rząd premier Beaty Szydło oraz zasadnicze, choć fundamentalnie chwiejne, poparcie prezydenta Andrzeja Dudy.

Groteskowa opozycja frontalna

Stroną tworzącą i stale odtwarzającą ten konflikt są partie opozycji parlamentarnej, na czele z partiami Platformy Obywatelskiej, Nowoczesnej.pl i Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz pozaparlamentarne ugrupowania polityczne typu Komitet Obrony Demokracji, Obywatele RP i przeróżne grupy oraz środowiska dotychczasowego establishmentu III RP. Wojna informacyjna, z aktywną propagandową dezinformacją strony antyrządowej, opartą na półprawdach, kłamstwach, obelgach i pomówieniach, osiągnęła wręcz groteskowy poziom straszenia upadkiem demokracji i zagrażającym Polsce faszyzmem.

Celem bezpośrednim tego politycznego konfliktu, pozbawionego wszakże sprawczego obywatelskiego kontekstu społecznego, jest doprowadzenie do jak najszybszego obalenia rządu Prawa i Sprawiedliwości i przedterminowych wyborów parlamentarnych, z równoczesnym maksymalnym osłabieniem samej partii PiS i wszystkich jej aktualnych i potencjalnych sojuszników. A wszystko to dzieje się w sytuacji stabilizacji ogólnych nastrojów społecznych i dobrej sytuacji gospodarczej kraju. A jeszcze lepszej sytuacji finansów państwa, dowodzącej, że po prostu wystarczy nie przyzwalać na masową kradzież podatków i samemu nie kraść, aby dopinać corocznie polski budżet.

Groteskowa forma i fundamentalna treść

Kto tu jest kim i jakie są rzeczywiste powody, tego z pozoru dość groteskowego konfliktu politycznego, ograniczonego do fizycznej przestrzeni śródmieścia Warszawy i kilku największych miast Polski oraz krajowej przestrzeni medialnej? I skąd tyle bezwzględności i agresji, aż po nienawiść po stronie antyrządowej?

Ten konflikt jest groteskowy tylko w przebiegu jego politycznej i medialnej formy, ze względu na groteskowość rozgrywających go publicznie grup, środowisk i poszczególnych person. Ta groteskowość jest wynikiem intelektualnego, etycznego i ideowego ich poziomu. To poziom intelektualnej, etycznej i ideowej hołoty, czyli zbiorowości i osobników pozbawionych podstawowych norm i wartości w swych publicznych działaniach. A to z kolei jest wynikiem trwającej już ponad 20 lat negatywnej samoselekcji wszelakich formalnych i nieformalnych grup władzy publicznej i środowisk wpływów, od partyjnych grup władzy poczynając.

Treść polityczna tego konfliktu już groteskowa jednak nie jest. Sprawa jest fundamentalna dla przyszłości Polski. I żeby ją zrozumieć, trzeba zrozumieć czyje i jakie interesy, ambicje i aspiracje naruszyły czy raczej tylko zagroziły naruszeniem rządy Prawa i Sprawiedliwości. Ale aby to zrozumieć, trzeba pojmować czym było i jest państwo III Rzeczypospolitej i jaka jest socjopolityczna struktura jego społeczeństwa.

„Miękkie” państwo postkolonialne

Otóż ukształtowane po rozpadzie imperium radzieckiego w latach 1989-1991, państwo III RP jest zoligarchizowanym państwem zależnym, o cechach państw postkolonialnych. Szwedzki noblista ekonomiczny Gunnar Myrdal nazywał takie postkolonialne państwa w Azji Południowo-Wschodniej z końca lat 50. państwami „miękkimi”. Państwo III RP jest takim właśnie „miękkim” państwem, które jest „miękkie” dla silnych w kraju i za granicą, acz niezwykle „twarde” dla słabych, w tym ogółu własnych obywateli. W szczególności jest to państwo „miękkie” wobec zewnętrznych sił i nacisków, co daje efekt zależności wobec zewnętrznego otoczenia.

To „miękkie” państwo III Rzeczypospolitej charakteryzowało się i znacząco nadal charakteryzuje się czterema negatywnymi cechami:

(1) niskim stopniem skuteczności i efektywności działania aparatu państwowego, aż po trwałą niemożność rozwiązania szczególnie trudnych i skomplikowanych problemów, w tym dotyczących bezpieczeństwa egzystencjalnego milionów swych obywateli,

(2) niskim stopniem praworządności i służebności publicznej władzy państwowej, aż po samowolę i anarchię w poszczególnych korpusach aparatu państwa,

(3) wysokim stopniem korupcji finansowej i politycznej aparatu państwowego, aż po kryminogenność i kryminalność poszczególnych praktyk ludzi tego aparatu oraz

(4) niską odpornością na zewnętrzne presje międzynarodowe, aż po prowadzenie kompradorskich polityk w interesie obcych centrów politycznych i gospodarczych.

Samoreprodukcja partyjnej nędzy politycznej

Te negatywne cechy strukturalne państwa III RP są wynikiem niskiej jakości grup władzy państwowej a szerzej publicznej, selekcjonowanych politycznie po 1989 roku. Reproduktorem tej niskiej jakości są partyjne grupy władzy w Sejmie. To bowiem zwycięskie partie polityczne, tworzące rząd, obsadzają bezpośrednio i pośrednio kluczowe aparaty zarządzania i administrowania państwa i państwowej gospodarki, decydując o jakości rządzenie, zarządzania i administrowanie w III RP. I to jakość partyjnych grup władzy w Sejmie ma kluczowe znaczenie dla jakości państwa III RP.

O jakości tych partyjnych grup władzy decyduje w sposób zasadniczy polityczny sposób ich wyboru do Sejmu, czyli ordynacja wyborcza do Sejmu, pełniąca rolę decydującego mechanizmu selekcji. Obecna ordynacja proporcjonalna, w której głosuje się na kandydatów umieszczonych przez kierownictwa partii na partyjnych listach wyborczych, pełniła stale i pełni nadal rolę negatywnego mechanizmu selekcji, a w istocie samoselekcji.

Ordynacja proporcjonalna bowiem nade wszystko odtwarza i reprodukuje stan zastany. Samym obywatelom odebrano bowiem bierne prawo wyborcze i nie mogą oni samodzielnie kandydować jako obywatele, zaś głosować mogą tylko na tych, którzy już zostali wybrani przez kierownictwa partyjne. Jak to powiedział do mnie Stan Tymiński w 2013 roku: Polacy są jak Murzyni amerykańscy w latach 50. w południowych stanach USA – mają prawa wyborcze, ale nie mają na kogo głosować, a sami nie mogą kandydować. Polska demokracja parlamentarna jest w swej socjopolitycznej treści bowiem parlamentarną oligarchią wyborczą, a formalnie demokratyczne procedury fasadą władzy oligarchii partyjnych.

Przeciwstawiając tę kluczową cechę ordynacji proporcjonalnej, jaką jest odtwarzanie sceny politycznej, silnej zdolności do jej wymiany w ordynacji większościowej z regułą jednomandatowych okręgów wyborczych, kanadyjski filozof polityki John T. Pepall uznał tę zdolność za najważniejszą dla jakości demokracji. Najbardziej imponująca praktycznymi zaletami naszego (kanadyjskiego – WB) współczesnego sposobu głosowania – twierdzi J. T. Pepall – jest możliwość by <<wyrzucić kiepskich>> (<<throw the bums up>>), nawet bardziej niż możliwość wybrania nowego rządu.

Właśnie wyrzucenie kiepskich jest niemal niemożliwe w proporcjonalnej reprezentacji. Główne partie, w ramach systemu proporcjonalnego, pozostają w rządzie przez dekady mimo rozległych fluktuacji w wynikach głosowań wyborczych. Mniejsze partie często wydają się mieć udział w rządzie w odwrotnej proporcji do ich wyborczego sukcesu (…).

Pierwotna kompradorska preselekcja polityczna

Dramatem współczesnej Polski jest reprodukcja jakości grup i środowisk władzy politycznej, wyniesionych na scenę publiczną porozumieniem politycznym tzw. okrągłego stołu z 1989 roku i Sejmem kontraktowym z lat 1989-1991. Rdzeniem tych uzurpatorskich grup i środowisk było bowiem z jednej strony obiektywnie antynarodowa formacja komunistyczna, a z drugiej dokooptowane do niej środowiska tzw. lewicy laickiej i ugodowa część działaczy postsolidarnościowych, z wyeliminowaniem antykomunistycznych i niepodległościowych środowisk opozycyjnych i postsolidarnościowych.

Tak powstała stricte kompradorska, intersubiektywnie anarodowa, a obiektywnie antynarodowa nowa formacja polityczna, od postkomunistów, po postsolidarnościowych liberałów i konserwatystów. A rzeczywisty kluczowy podział polityczny na polityczną formację kompradorską i formację niepodległościową, nigdy nie był publicznie artykułowany. W Polsce rzeczywista walka polityczna to nie były żadne spory między tzw. lewicą a tzw. prawicą, tylko między kompradorskim kosmopolityzmem a patriotycznym nacjopolityzmem (nacjopolityzm jest określeniem Andrzeja Kutyłowskiego, użytym w trakcie dyskusji ze mną na powyższy temat).

W ten sposób wyniesiono na główną scenę polityczną, i to z niewątpliwym udziałem komunistycznych tajnych policji politycznych, pierwotne grupy władzy politycznej, podlegały następnie coraz bardziej negatywnej samoreprodukcji, dzięki ordynacji proporcjonalnej. Pełniła ona rolę swoistego socjopolitycznego wehikułu czasu, stale odtwarzając strukturalnie sytuację początku lat 90.

Rozbiór gospodarczy i drenaż ekonomiczny

Efektem było przeprowadzenie rozbioru gospodarczego w postaci wyprzedaży w ręce kapitału zagranicznego do 2004 roku blisko 50% podstawowych kapitałów w sektorze przemysłu i 75% w sektorze bankowym, jak to oszacował Kazimierz Poznański, za 4,5 do 5% wartości odtworzeniowej i 400 do 500 mln dolarów łapówek dla około jednego tysiąca osób. Takiej skali zdrady narodowej nie było nigdy w historii suwerennej zewnętrznie państwowości polskiej.

Z kolei Mieczysław Kabaj ocenił, że po 1989 roku utraciliśmy ponad 5 mln miejsc pracy. Oficjalny zaś drenaż finansowy Polski to obecnie około 46 mld złotych rocznie, zaś nieoficjalny i nielegalny to około 55 mld złotych rocznie. Polska to wielki złoty interes gospodarczy dla szeroko rozumianego Zachodu, z Niemcami w roli głównej. A tylko „miękki” status polskiej państwowości jest gwarantem tego interesu.

I to stanowi nade wszystko o sensie obecnego konfliktu politycznego w Polsce. Nie wolno bowiem dopuścić do zagrożenia tego statusu. Dlatego zagraniczne centra polityczne i kapitałowe uruchomiły swoje kompradorskie aktywa w Polsce, a jak sądzę również zagraniczne aktywa wywiadu. Dlatego też Berlin uruchomił swoje aktywa wpływu w strukturach Unii Europejskiej, z Komisją Europejską w roli głównej.

Panowanie społeczne postkomunistycznej oligarchii

O ile ten kompradorski sens zagraniczny jest już coraz silniej i powszechniej rozumiany, o tyle sens wewnątrzkrajowy już dużo mniej. Tu bowiem pozostaje niewidoczne dla opinii publicznej zjawisko panowania społecznego. Jest to nade wszystko możliwe dzięki faktycznemu nieistnieniu w Polsce nauk społecznych, a politologii i socjologii polityki w szczególności. Jest to też nade wszystko możliwe dzięki żałosnemu poziomowi merytorycznemu i etycznemu polskiego dziennikarstwa, i to od sztandarowych tytułów prorządowych poczynając.

Otóż grupa panująca w Polsce jest niewidoczna dla ogółu polskiego społeczeństwa. A jest nią postkomunistyczna oligarchia finansowo-polityczna. Polska oligarchia jest grupą ukrywającą w sposób profesjonalny swoje istnienie przed opinią publiczną. Ma formę istnienia analogiczną do kosmicznej „czarnej dziury”. O jej funkcjonowaniu świadczą tylko skutki dla zewnętrznego otoczenia społecznego. Na zewnątrz widać tylko <<słupy>> osób podstawionych przez głównych graczy, jak mówi mój kolega zorientowany w wielkoskalowym rodzimym biznesie prywatnym.

Jest to grupa społeczna o charakterze mafijnej oligarchii, dzięki skoncentrowaniu w swoich rękach olbrzymich, a zrabowanych aktywów finansowych, ale i aktywów politycznych. Aktywa polityczne to czarny kapitał społeczny w postaci nieformalnych i niejawnych dla opinii publicznej sieci powiązań i zależności, stworzonych celowo w okresie szokowej transformacji, a przenikających cały aparat państwowy: od władzy wykonawczej i ustawodawczej, po sądowniczą, a także kluczowe działy gospodarki i kluczowe ogniwa systemu medialnego.

A warunkiem zachowanie jej panowania społecznego, jest zachowanie statusu „miękkiego” państwa postkolonialnego, z jego strukturalnymi cechami. Każda mniej lub bardziej istotna zmiana, zwłaszcza po znaczącej utracie wpływów w służbach specjalnych, jest zagrożeniem panowania społecznego oligarchii finansowo-politycznej. I zagrożeniem dla gigantycznych finansów drenowanych z państwa i gospodarki, dzięki możliwościom stałego wywierania wpływu. Dlatego rzucono do walki politycznej wszystkie polityczne i medialne siły agenturalnego wpływu; od agenturalnych ruchów politycznych, po agenturę wpływu w mediach i życiu publicznym, a nawet poszczególne persony publiczne, agenturalnie zależne. Wszystkie agenturalne ręce wyłożono na pokład, gdyż oligarchiczne interesy są zagrożone lub tylko mogą zostać zasadniczo zagrożone.

Wybór mniejszego zła

W tej sytuacji trudno mi nie popierać rządu Beaty Szydło i nie namawiać innych do jej popierania. Jego przeciwnikami są bowiem polityczne siły kompradorskie, działające na rzecz podtrzymania zewnętrznej eksploatacji gospodarczej Polski i podtrzymania podległości politycznej państwa polskiego na arenie międzynarodowej, a w wobec Niemiec za pośrednictwem UE w szczególności. Jego przeciwnikiem jest bowiem równolegle rodzima oligarchia finansowo-polityczna, działająca na rzecz utrzymania swego panowania społecznego dla wewnętrznego drenażu ekonomicznego polskiej gospodarki i wewnętrznego podporządkowania aparatów polskiego państwa wbrew podstawowym interesom ogółu obywateli.

Ale to jest tylko dla mnie wybór mniejszego zła. Wyznaję tu bowiem zasadę Immanuela Wallersteina, iż w polityce w sytuacji niemożności realizacji swoich podstawowych celów, na krótką metę należy nade wszystko jak najmniej szkodzić, oszczędzać straty i łagodzić ból. Ale tylko na krótką metę i pod żadnym pozorem nie wolno mi tracić z oczu celów zasadniczych. Na średnią już bowiem metę, czyli kilku lat, nie wolno iść na żadne ustępstwa i kompromisy z tym „mniejszym złem”. Bo nie zrealizuje się „głównego dobra”.

(Dodam, że pojęcie wyboru „mniejszego zła” zostało w Polsce skompromitowane przez gen. Ludowego Wojska Polskiego Wojciecha Jaruzelskiego, który nazwał tak wprowadzenie przez siebie stanu wojennego w 1981 roku, sugerując milcząco, iż „większym złem” byłaby militarna interwencja wojsk radzieckich. Była to propagandowa mistyfikacja, gdyż „większe zło” nigdy nie istniało, a największym i jedynym złem był stan wojenny.)

„Mniejsze zło” rządu premier B. Szydło

Dlaczego wszak popieranie rządu premier B. Szydło jest wymuszonym wyborem politycznym mniejszego zła? A to dlatego, że ten rząd i jego partia rządząca PiS nie mają zamiaru usunąć stałej przyczyny samoreprodukcji „miękkiego” państwa i negatywnej samoselekcji partyjnych grup władzy, w postaci aktualnie obowiązującej ordynacji proporcjonalnej w wyborach do Sejmu. A bez usunięcia tej przyczyny i wprowadzenia ordynacji większościowej opartej o regułę jednomandatowych okręgów wyborczych, nie będzie można uruchomić mechanizmów pozytywnej selekcji elit politycznych polskiego państwa.

A dlaczego ten rząd i jego partia rządząca PiS nie chce usunąć przyczyny strukturalnej słabości polskiego państwa? Gdyż obawiają się, że po tej zmianie mogliby wylecieć na śmietnik polskiej historii. A oni chcą po prostu dalej być na scenie politycznej. Nawet po swojej porażce w kolejnych wyborach parlamentarnych. Bo to na ich żywotnym interesie partyjnym kończy się ich patriotyzm.

A bez odrzucenia ordynacji proporcjonalnej nie ma mowy o naprawie polskiej państwowości. Nie można bowiem zastosować biernego prawa wyborczego i otworzyć przed wszystkimi środowiskami politycznymi i potencjalnymi przywódcami narodowymi możliwość wejścia na scenę polityczną. Nie można bezpośrednio podporządkować posłów wyborcom, co uniemożliwi ich podporządkowanie partyjnym kierownictwom czy wręcz zagranicznym ośrodkom decyzyjnym.

Co gorsza, partia rządząca PiS i jej kierownictwo, na czele z prezesem Jarosławem Kaczyńskim, już kilkakrotnie występowało przeciw ordynacji większościowej opartej o JOW. A sam Jarosław Kaczyński ma swoje duże zasługi jako minister prezydencki Lecha Wałęsy we wprowadzeniu obecnej ordynacji proporcjonalnej w wyborach do Sejmu, a później w jej politycznym podtrzymywaniu. To trochę tak, jakby strażacy rozdawali dzieciom zapałki w lesie, a później dzielnie walczyli z ogniem przez nie zaprószonym. I byli z tego dumni. Ale też ta walka z ogniem daje im możliwość bycia dobrymi strażakami.

„Większe dobro” nowych ruchów politycznych

Każdy bowiem polski polityk, który popierał i popiera utrzymywanie tej ordynacji proporcjonalnej, ponosi moralną i polityczną współodpowiedzialność zarówno za złą jakość państwa i wynikające z tego skutki, jak i pośrednio za kompromitujący i groźny dla naszej przyszłości poziom partyjnych grup władzy.

Dlatego w perspektywie już zbliżających się wyborów samorządowych, a potem parlamentarnych, należy aktywnie wspierać „większe dobro” w tych rodzących się inicjatywach politycznych i ruchach politycznych, które chcą głębokiej i republikańskiej reformy ustroju polskiego państwa.

A jego fundamentem jest bezpośrednia zależność posła od wyborcy i pierwsze w pełni wolne wybory w jednomandatowych okręgach wyborczych, w jednej turze, z pełną swobodą kandydowania wszystkich uprawnionych obywateli oraz jawnym liczeniem głosów. I dlatego w perspektywie średniookresowej należy zdecydowanie odrzucać „mniejsze zło”. I wspierać „większe dobro”.

15 sierpnia 2017

Zmieniony ( 26.08.2017. )

W mojej interpretacji w Polsce i nie tylko nikt za nic nie ponosi odpowiedzialności. Nie ma nagród ani kar. Widząc taką sytuację nasi politycy pozwalali sobie na coraz więcej. Dotyczy to każdej grupy zawodowej. Potworzyły się „kasty”, których członków nikt z zewnątrz nie był w stanie ukarać, wymusić na jej członku zachowanie, pracę zgodnie z zasadami moralnymi, obowiązującym prawem. PiS podjął próbę zmiany tej sytuacji. Niestety dalej toleruje w swoich szeregach osoby, które stosują zasady dotychczas obowiązujące zasady.

Z poważaniem

Jan Szymański