Archiwa tagu: zaufanie

Zniewolenie

Zniewolenie 

      Szanowni Państwo!
       To, że rodzimy komuch porównuje Polskę do krnąbrnego bachora, którego Unia Europejska wystawi za drzwi, nikogo już nie dziwi. Perfidni zdrajcy wszelkiej maści „tak już mają”.
       Nasz rząd deklaruje przywracanie Polsce godności oraz suwerenności. W kraju pochyla się nad maluczkimi i chwała mu za to. Problem zaczyna się w rozeznaniu kto się do tych „maluczkich” zalicza. Okazuje się bowiem, że mogą nimi być ludzie w sile wieku, sprawni fizycznie, umysłowo i nawet legalnie zatrudnieni. Pracownicy handlu znaleźli się pod specjalnym troskliwym nadzorem „Solidarności”, która próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Jako związek zawodowy ma ambicje zapewnienia swoim członkom nie tyle maksymalnego zarobku za minimalny wysiłek, ile w ogóle odsunięcie od wszelkiego wysiłku w niedziele.
       Człowieka odpowiedzialnego nie trzeba wyręczać w podejmowaniu decyzji. Mógłby sam wybierać, czy chce pracować w niedzielę za odpowiednio wyższą stawkę, czy woli odpoczywać. Przedsiębiorca mógłby samodzielnie skalkulować, czy opłaca mu się sklep otwierać w niedziele, czy nie, a klient czy zrobić zakupy, czy nie ruszać się z kanapy przez cały dzień. Do tego nie potrzebny żaden „okrągły stół”, który mógłby jednak przypominać kwadraturę okrągłego stołu.
       Zniewolenie polega na mnożeniu, wdrażaniu, a później przestrzeganiu procedur, które rozrastają się jak grzyby po deszczu. Tylko patrzeć, jak zakaże się aptekarzom działalności w niedzielę. A co? Czym farmaceuta gorszy od zwykłego kasjera?
       Czy aby nie zapomniano tu o tak cennej mniejszości w naszym społeczeństwie, jaką są alkoholicy? Co z ich prawami? Czy są zawieszane na niedziele?

Z pozdrowieniami

Małgorzata Todd

W naukach zarządzania jest styl nazwany biurokratycznym.

Wszystko się spisuje, opisuje. Wszystko ma być na piśmie.  W wielu organizacjach (firmy, urzędy państwowe, firmy prywatne, organizacje społeczne, partie polityczne i inne) stosuje się ten styl zarządzania. Niestety sprawdza się on w nie więcej niż 20% jego wykorzystujących. Pani Todd pokazuje absurdy  tego stylu.

Czy polski Rząd idzie w tym kierunku?

Ciągotki ma przeogromne.

Z poważaniem

Jan Szymański

 

 

Zasady zarządzania państwem

Zasady zarządzania państwem

Czy poniższe zasady są do zrealizowania w rzeczywistości czy są utopią?

Jest to bardzo trudne ale możliwe.

„Wielkie przemówienie Benedykta XVI w Bundestagu!

22 września br. Papież Benedykt XVI wygłosił w Bundestagu przemówienie, które można określić jako wielkie, wspaniałe, ponadczasowe i ponad epokowe.

Biskup Rzymu w Bundestagu.
„Jest dla mnie jako Niemca szczególnym zaszczytem i radością przemawianie przed tą Wysoką Izbą – parlamentem mojej niemieckiej ojczyzny, który gromadzi się tutaj jako demokratycznie wybrane przedstawicielstwo narodu, aby pracować dla dobra Republiki Federalnej Niemiec. Chciałbym podziękować Panu Przewodniczącemu Bundestagu za wystosowanie przezeń zaproszenia do wygłoszenia tego przemówienia, jak również za uprzejme słowa powitania i szacunku, z jakimi mnie przyjął. W tej chwili zwracam się do was, szanowni Panie i Panowie, niewątpliwie również jako wasz rodak, który przez całe swoje życie czuł się związany swym pochodzeniem i nadal osobiście interesuje się losami tego kraju. Ale zaproszenie do wygłoszenia tego przemówienia skierowano do mnie jako papieża, Biskupa Rzymu, który ponosi najwyższą odpowiedzialność za chrześcijaństwo katolickie. Poprzez to uznajecie rolę, odgrywaną przez Stolicę Apostolską jako partnera w obrębie wspólnoty narodów i państw. Wychodząc od tej mojej międzynarodowej odpowiedzialności chciałbym zaproponować Państwu kilka myśli dotyczących podstaw demokratycznego państwa prawa.”
Zaczynając od małej opowieści…
„Pozwólcie państwo, że rozpocznę swe refleksje na temat podstaw prawa od małej opowieści zaczerpniętej z Pisma Świętego. Pierwsza Księga Królewska opowiada nam, że Bóg pozwolił młodemu królowi Salomonowi z okazji jego intronizacji, aby swobodnie poprosił Go o cokolwiek. O co poprosi młody władca w tej tak ważnej chwili? O powodzenie, bogactwo, długie życie, o zgubę nieprzyjaciół? O nic takiego nie poprosił. Odpowiada mianowicie: „Racz dać Twemu słudze serce rozumne do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra i zła [..]” (1 Krl 3, 9).”
Co jest ważne dla polityka?
„Biblia opisując to zdarzenie chce nam pokazać, co w ostateczności winno być dla polityka ważne. Jego ostatecznym kryterium i podstawą jego pracy jako polityka nie powinien być sukces, ani tym bardziej korzyść materialna. Polityka musi być staraniem się o sprawiedliwość i tworzeniem w ten sposób podstawowych przesłanek dla pokoju. Oczywiście polityk będzie szukał sukcesu, który sam przez się umożliwia skuteczne działania polityczne. Sukces podporządkowany jest jednak kryterium sprawiedliwości, woli przestrzegania prawa i znajomości prawa. Sukces może być również zwodniczy, prowadząc tym samym do zafałszowania prawa, do niszczenia sprawiedliwości.”
Państwo bez sprawiedliwości.
„Czymże są więc wyzute ze sprawiedliwości państwa, jeśli nie wielkimi bandami rozbójników?” – powiedział kiedyś św. Augustyn. My, Niemcy, wiemy z własnego doświadczenia, że słowa te nie są czczymi pogróżkami. Przeżyliśmy oddzielenie się władzy od prawa, przeciwstawienie się władzy prawu, podeptania przez nią prawa, tak iż państwo stało się narzędziem niszczenia prawa – stało się bardzo dobrze zorganizowaną bandą złoczyńców, która mogła zagrozić całemu światu i zepchnąć go na skraj przepaści.”
Jak odróżnić dobro od zła?
„Służba prawu i zwalczanie panowania niesprawiedliwości jest i pozostaje podstawowym zadaniem polityka. W tej historycznej chwili, gdy człowiek osiągnął władzę dotychczas niewyobrażalną, zadanie to staje się szczególnie naglące. Człowiek jest w stanie zniszczyć świat; może manipulować samym sobą. Może, by tak rzec, tworzyć byty ludzkie i usuwać inne istoty z bycia ludźmi. Jak rozpoznajemy, co jest słuszne? Jak możemy odróżnić dobro od zła, prawo dobre od prawa pozornego? Prośba Salomonowa pozostaje decydującym pytaniem, przed którym polityk i polityka stają także dzisiaj.”
Nie tylko większość.
„W odniesieniu do wielkiej części spraw, które należy regulować pod względem prawnym, zagadnienie większości może być kryterium wystarczającym. Oczywiste jest jednak, że w podstawowych kwestiach prawa, których stawką jest godność człowieka i człowieczeństwa, zasada większościowa nie wystarcza: w procesie tworzenia prawa każda osoba, poczuwająca się do odpowiedzialności, winna sama poszukiwać kryteriów swej orientacji.”
Prawo do sprzeciwu wobec złego prawa.
„W III wieku wielki teolog Orygenes w ten sposób usprawiedliwiał sprzeciw chrześcijan wobec niektórych obowiązujących norm prawnych: „Jeśli ktoś znalazłby się wśród Scytów, którzy mają bezbożne prawa i byłby zmuszony do życia wśród nich (…), zareagowałby bez wątpienia w sposób bardzo rozsądny, gdyby w imię prawa prawdy, która u Scytów jest akurat nielegalna, wraz z innymi, wyznającymi taki sam pogląd, również tworzyłby stowarzyszenia wbrew obowiązującemu prawu…”. Na podstawie tego przekonania działali bojownicy ruchu oporu przeciw reżymowi nazistowskiemu oraz innym reżimom totalitarnym, wyświadczając w ten sposób przysługę prawu i całej ludzkości. Dla tych ludzi było bezspornie jasne, że obowiązujące prawo było w rzeczywistości bezprawiem.”
Co może być prawem?
„Ale w przypadku decyzji polityka demokratycznego pytanie o to, co naprawdę odpowiada prawu prawdy, co jest naprawdę słuszne i może stawać się prawem, nie jest równie oczywiste. To, co w odniesieniu do podstawowych zagadnień antropologicznych jest słuszne i może stać się obowiązującym prawem, nie jest całkiem oczywiste samo przez się. Nigdy nie było łatwo odpowiedzieć na pytanie, jak można rozpoznać to, co jest rzeczywiście słuszne i może w ten sposób służyć sprawiedliwości w stanowieniu prawa, a dziś – w warunkach ogromu naszej wiedzy i naszych zdolności – pytanie to stało się jeszcze o wiele trudniejsze.”
Co jest słuszne? Objawienie, czy rozum?
„Jak rozpoznaje się to, co jest słuszne? W historii przepisy prawne były niemal zawsze uzasadniane religijnie: to, co między ludźmi jest słuszne, rozstrzyga się na gruncie odniesienia do Bóstwa. W przeciwieństwie do innych wielkich religii chrześcijaństwo nigdy nie narzucało państwu i społeczeństwu prawa objawionego, uregulowania prawnego, wywodzonego z objawienia. Odwoływało się natomiast do natury i rozumu jako prawdziwych źródeł prawa – odwoływało się do zgody między rozumem obiektywnym a subiektywnym, do zgody, która jednak zakłada istnienie obu dziedzin, powstałych w stwórczym Umyśle Boga.”
Prawo i filozofia.
„W ten sposób teologowie chrześcijańscy włączyli się do ruchu filozoficznego i prawnego, jaki tworzył się od II w. przed Chr. W pierwszej połowie II stulecia przedchrześcijańskiego doszło do spotkania między rozwiniętym przez filozofów stoickich społecznym prawem naturalnym a wpływowymi nauczycielami prawa rzymskiego. Z tego kontaktu narodziła się zachodnia kultura prawna, która miała i do dzisiaj ma decydujące znaczenie dla kultury prawnej ludzkości. Z tej przedchrześcijańskiej więzi między prawem a filozofią wywodzi się droga, prowadząca – przez chrześcijańskie średniowiecze – do rozwoju prawnego okresu oświecenia aż do Deklaracji Praw Człowieka i do naszej niemieckiej Ustawy Podstawowej, dzięki której naród nasz uznał w 1949 „nienaruszalne i niezbywalne prawa człowieka jako podstawę każdej wspólnoty ludzkiej, pokoju i sprawiedliwości na świecie”.”
Rozum i natura źródłami prawa.
„Dla rozwoju prawa i dla rozwoju ludzkości rozstrzygające było to, że teologowie chrześcijańscy zajęli stanowisko przeciw prawu religijnemu, które wymagało wiary w bóstwa i stanęli po stronie filozofii, uznając za źródło prawa, obowiązujące wszystkich, rozum i naturę w ich wzajemnym powiązaniu. Wyboru tego dokonał już św. Paweł, gdy w Liście do Rzymian stwierdza: „Bo gdy poganie, którzy Prawa [czyli Tory Izraela] nie mają, idąc za naturą, czynią to, co Prawo nakazuje, sami dla siebie są Prawem. Wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocześnie ich sumienie staje jako świadek…” (Rz 2, 14 nn.). Jawią się tu dwa podstawowe ujęcia natury i sumienia, w których „sumienie” jest niczym innym jak „sercem rozumnym” Salomona, rozumem otwartym na język bytu. Jeśli z tym wszystkim aż do czasów oświecenia, Deklaracji Praw Człowieka po drugiej wojnie światowej i do powstania naszej Ustawy Podstawowej zagadnienie podstaw ustawodawstwa wydawało się być wyjaśnione, to w ostatnim półwieczu nastąpiła dramatyczna zmiana sytuacji.”
Prawo naturalne, czy regres idei?
„Idea prawa naturalnego jest dzisiaj postrzegana jako specyficzna nauka katolicka, o której nie warto dyskutować poza środowiskiem katolickim, tak iż prawie wstyd jest wymieniać nawet jej nazwę. Chciałbym pokrótce nakreślić, jak doszło do tej sytuacji. Przede wszystkim podstawowa jest tutaj teza, wedle której między bytem a powinnością miałaby istnieć przepaść nie do pokonania. Z bytu nie można by było wyprowadzić obowiązku, chodziłoby bowiem o dwie całkowicie różne dziedziny.”
Zło pozytywizmu.
„Podstawą takiego poglądu jest pozytywistyczna koncepcja natury i rozumu, dziś już niemal powszechnie przyjęta. Jeśli pojmuje się naturę – jak to powiedział Hans Kelsen – „jako zespół danych obiektywnych, złączonych z sobą nawzajem jako przyczyny i skutki”, wówczas rzeczywiście nie można z niej wyciągać żadnej wskazówki, która miałaby w jakiś sposób charakter etyczny. Pozytywistyczne rozumienie natury, które postrzega ją na sposób czysto funkcjonalny tak, jak wyjaśniają ją nauki przyrodnicze, nie może tworzyć żadnego pomostu między etyką a prawem, może wywoływać jedynie ponownie odpowiedzi funkcjonalne. To samo dotyczy jednak także rozumu w ujęciu pozytywistycznym, które wielu uważa za jedyną wizję naukową. Według niej to, co jest niesprawdzalne lub może poddawać się zafałszowaniu, nie należy do dziedziny rozumu w ścisłym znaczeniu. Dlatego etos i religię należy przenieść do sfery podmiotowości a usunąć ze sfery rozumu w ścisłym znaczeniu tego słowa. Tam, gdzie panuje wyłącznie rozum pozytywistyczny – a tak jest w znacznym stopniu w przypadku naszej świadomości publicznej – klasyczne źródła poznania etosu i prawa są wyłączone „z gry”. Jest to sytuacja dramatyczna, która interesuje wszystkich i która wymaga dyskusji publicznej; pilne wezwanie do niej jest zasadniczym zamiarem tego przemówienia.”
Pozytywizm, ale nie tylko…
„Pozytywistyczna koncepcja natury i rozumu, światopogląd pozytywistyczny jako całość stanowi wielką część ludzkiego poznania i wiedzy, których w żadnym wypadku nie powinniśmy się wyrzekać. Jednak sama ona jako całość nie jest kulturą, która odpowiada i wystarcza, aby być człowiekiem w całej pełni. Tam, gdzie rozum pozytywistyczny pojmuje jedynie siebie jako kulturę wystarczającą, zsyłając wszystkie inne rzeczywistości kulturowe do kategorii subkultur, pomniejsza to człowieka i zagraża człowieczeństwu. Mówię to, właśnie mając na myśli Europę, w której szerokie kręgi usiłują uznać wyłącznie pozytywizm jako wspólną kulturę i wspólną podstawę do kształtowania prawa, podczas gdy wszystkie inne przekonania i inne wartości naszej kultury są sprowadzane do statusu subkultury. Wraz z tym stawia się Europę, w porównaniu z innymi kulturami świata, w sytuacji braku kultury, a jednocześnie pobudzane są nurty ekstremistyczne i radykalne.”
Otworzyć okna!
„Rozum pozytywistyczny, który przedstawia się w sposób wyłączny i który nie jest w stanie przyjąć czegokolwiek innego, co nie jest funkcjonalne, upodabnia się do gmachów ze zbrojonego cementu, bez okien, w których sami tworzymy klimat i światło, nie chcemy zaś przyjmować obu tych rzeczy z rozległego świata Bożego. A jednak nie możemy ukrywać, że w takim zbudowanym przez nas świecie będziemy czerpać potajemnie również z „zasobów” Bożych, które przetworzymy w nasze wytwory. Trzeba na nowo otworzyć szeroko okna, winniśmy na nowo ujrzeć rozległość świata, niebo i ziemię, oraz nauczyć się korzystać z tego wszystkiego w sposób sprawiedliwy.
Ale jak to się dokonuje? Jak odnajdziemy się w szerokości, w całości? Jak rozum może odnaleźć na nowo swą wielkość, nie ześlizgując się w irracjonalność? Jak może natura pojawić się znów w swej prawdziwej głębi, w swych wymaganiach i ze swymi wskazaniami? Chciałbym przypomnieć pewien proces z najnowszej historii politycznej, mając nadzieję, że nie zostanę źle zrozumiany ani, że nie wzbudzi to nazbyt wiele jednostronnych polemik. Powiedziałbym, że pojawienie się ruchu ekologicznego w polityce niemieckiej na początku lat siedemdziesiątych, choć nie było być może szerokim otwarciem okien, to było jednak i pozostanie wołaniem o świeże powietrze, wołaniem, którego nie można ignorować ani odsuwać na bok, gdyż dostrzega się w nim zbyt wiele irracjonalności.”
Jest coś, co nie gra…
„Młodzi ludzie zdali sobie sprawę, że w naszych stosunkach z przyrodą jest coś, co nie gra; że materia nie jest tylko materiałem, który mamy obrabiać, ale że sama ziemia zawiera w sobie własną godność a my winniśmy kierować się jej wskazaniami. Jest zupełnie oczywiste, że nie uprawiam tu propagandy na rzecz określonej partii politycznej – jestem od tego jak najdalszy. Kiedy w naszym kontakcie z rzeczywistością jest coś, coś nie gra, wówczas musimy wszyscy poważnie zastanowić się nad całością i wszyscy jesteśmy wezwani do pytania o podstawy samej naszej kultury. Niech mi będzie wolno zatrzymać się jeszcze na chwilę nad tą sprawą. Doniosłość ekologii oczywiście nie podlega dyskusji. Winniśmy słuchać języka przyrody i stosownie nań odpowiadać.”
Ekologia człowieka.
„Chciałbym jednak podjąć z mocą jeszcze jedną sprawę, która dziś, tak jak i wczoraj, jest powszechnie zaniedbywana: istnieje także ekologia człowieka. Również człowiek ma naturę, którą winien szanować i którą nie może manipulować dla własnej przyjemności. Człowiek nie jest tylko wolnością, którą się tworzy dla niej samej. Człowiek nie stwarza sam siebie. Jest on duchem i wolą, ale jest też przyrodą, a jego wola jest słuszna wtedy, kiedy słucha on także przyrody, kiedy ją szanuje i przyjmuje siebie takiego jakim jest, że nie uczynił sam siebie. Właśnie w ten sposób i tylko w ten sposób urzeczywistnia się prawdziwa ludzka wolność.”
Błąd normatywizmu.
„Wróćmy do podstawowych koncepcji natury i rozumu, od których wyszliśmy. Wielki teoretyk pozytywizmu prawnego – Kelsen w 1995, gdy miał 84 lata, porzucił dualizm bytu i powinności. Powiedział, że normy mogą wywodzić się tylko z woli. W efekcie natura mogłaby zawierać w sobie normy tylko wówczas, gdyby wola umieściła w niej owe normy. Zakładałoby to z drugiej strony Boga Stwórcę, którego wola została wpisana w naturę. Zauważył w związku z tym, że „dyskutowanie o prawdzie tej wiary jest sprawą całkowicie daremną”. Czy rzeczywiście? – chciałbym zapytać. Naprawdę pozbawione jest sensu zastanawianie się, czy rozum obiektywny, który przejawia się w naturze, nie zakłada Rozumu stwórczego, Creator Spiritus?”
Dziedzictwo kulturalne Europy.
„W tym miejscu należałoby przywołać na pomoc dziedzictwo kulturalne Europy. Na podstawie przekonania o istnieniu Boga Stwórcy rozwinięto ideę praw człowieka, ideę równości wszystkich ludzi wobec prawa, rozumienie nienaruszalności godności ludzkiej w każdej pojedynczej osobie oraz świadomość odpowiedzialności ludzi za ich działanie. To przeświadczenie o rozumie tworzy naszą pamięć kulturową. Jej ignorowanie lub traktowanie jej tylko jako przeszłość byłoby amputowaniem naszej kultury w swej integralności i pozbawiałoby ją jej całokształtu. Kultura Europy zrodziła się ze spotkania Jerozolimy, Aten i Rzymu – ze spotkania wiary w Boga Izraela, filozoficznego rozumu Greków i prawniczej myśli Rzymu. To potrójne spotkanie tworzy głęboką tożsamość Europy. Spotkanie to, świadome odpowiedzialności człowieka przed Bogiem i uznając nienaruszalną godność człowieka, każdego człowieka, umocniło kryteria prawa, których obrona jest naszym zadaniem w obecnym okresie dziejowym.”
Współczesny Salomon.
„Młody król Salomon w chwili, gdy obejmował władzę, mógł przedstawić swoją prośbę. Co by było, gdyby nam, dzisiejszym ustawodawcom, pozwolono o coś poprosić? O co byśmy poprosili? Myślę, że także dziś, w ostatecznym rozrachunku, nie moglibyśmy prosić o nic innego, jak tylko o serce rozumne – zdolność odróżniania dobra od zła oraz tworzenia w ten sposób prawdziwego prawa i służenia sprawiedliwości i pokojowi.”

Prawo jest najważniejsze !?

Prawo jest najważniejsze !?

Czy jakiekolwiek prawo jest nam potrzebne? Raczej retoryczne pytanie. Jesteśmy opisani, ograniczeni mnóstwem praw, przepisów, norm, obowiązków, przywilejów. O wielu nie mamy pojęcia, że nas obowiązują.

Najprostszy jego podział to prawo pisane oraz normy, zasady zwyczajowe nie pisane.

Największą bolączką wielu organizacji i państw jest rozmijanie się zapisów prawa a jego egzekwowaniem. W Polsce brak jest kultury egzekwowania prawa. Jeszcze gorszym elementem funkcjonowania jednostki jest stosowanie wobec niej, tylko wybranych zapisów prawa, a jeszcze większym problemem jest to, że będący władzą, lub będąc silniejszą stroną, stosują jego interpretowanie przeciwko jednostce.

Większość sądzi, że tylko całkowita wymiana pracowników wymiaru (nie)sprawiedliwości, całkowita zmiana obecnie obowiązującego prawa pozwoli na normalność w tym obszarze funkcjonowania polskiego społeczeństwa.

Wielu twierdzi wystarczy np. zmienić Konstytucję, powrócić do Konstytucji z 1924 roku, wystarczy to czy owo zmienić już Polska będzie krainą miodem i mlekiem płynącą.

Tylko nie zacznie myślenia kto i kiedy może to zrobić. Od czego trzeba zacząć by móc ten pomysł zrealizować?

Jak jeden akt prawny jest powiązany z innymi?

Co i gdzie trzeba pozmieniać, by ten jeden akt wprowadził pozytywne skutki dla całego społeczeństwa.

Jeżeli mamy pomysł co zmienić, żeby było lepiej to kolejnym krokiem powinno być w jaki sposób i kto to może zrobić.

Planowanie działań powinno się zacząć jak i kogo i gdzie wprowadzić by cel końcowy móc zrealizować. Wtedy jest szansa na sukces w postaci zmian społecznych odczuwalnych przez większość jako pozytywne.

Czy umiemy tak działać?

Z poważaniem

Jan Szymański

 

Posiedzenie Rady Koordynacyjnej

Posiedzenie Rady Koordynacyjnej

Dnia 10.01.2017 r. w godzinach wieczornych odbyło się posiedzenie Rady Koordynacyjnej stowarzyszenia OBURZENI. W posiedzeniu Rady uczestniczyło pięciu z sześciu jej Członków.

Pierwszym rozstrzygniętym punktem programu było przyjęcie dwóch osób w poczet członków zwyczajnych stowarzyszenia. Wszyscy obecni byli za ich przyjęciem.

Drugim punktem nad którym trwała dyskusja było otwarte zebranie na Miodowej 14 w dniu 19.01.2017 roku o godzinie 16:00. To zebranie może dojść do skutku dzięki uprzejmości Prezesa Związku Rzemiosła Polskiego Panu Jerzemu Bartnikowi. Dzięki prowadzonym rozmową pomiędzy naszymi organizacjami może dojść do stałego współdziałania w obszarach stycznych. Trwają rozmowy na temat comiesięcznych spotkań otwartych pod adresem ul. Miodowa 14 w Warszawie.

Kolejnym punktem, który trwał najdłużej był temat sposobów działania stowarzyszenia na najbliższy czas. Osiągnęliśmy kompromis łącząc różne formy działania organizacji mających cele polityczne.

Pierwszą jest prowadzenie działań w kierunku odbycia kongresu, zjazdu w miesiącu czerwcu lub wrześniu tego roku. Pp. Ciesielczyk i Papis optują za terminem czerwcowym,ja za wrześniowym. Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w tej sprawie. Kongres miałby się odbyć w Warszawie. Wstępnie jest już uzgodniona sala. Pozwala ona na uczestniczenie w kongresie do 2500 osób, po przystosowaniu nawet więcej. Wszyscy obecni zaakceptowali ten kierunek działania.

Drugą ma być przygotowanie we współpracy z innymi organizacjami lub samodzielnie projektów jednej do trzech ustaw. Omówiono trzy sposoby prowadzenia tego projektu. Jest już zaakceptowana propozycja tematyki pierwszej ustawy. Pp. Papis i Połanecki rozpoczynają pracę nad wdrożeniem jej w życie.

Trzecią formą mają być spotkania otwarte na terenie powiatów i województw, we współpracy z różnymi organizacjami. Tematyka tych spotkań będzie dostosowana do potrzeb lokalnych i uzgadniana z ich współorganizatorami. Na tą chwilę mamy wstępnie uzgodnione spotkania w Rzeszowie a następnie w Grudziądzu. Czekamy na propozycje kolejnych miejsc spotkań. Chcemy swoją pracą zasłużyć na zaufanie ludzi.

 

 

 

 

 

Demokracja w Polsce

Demokracja w Polsce

DLA PRZYPOMNIENIA

Słowo demokracja pochodzi od dwóch słów z języka greckiego, tj. demos – oznacza lud      i kratos – władza.

Demokracja to władza ludu.

W ustroju demokratycznym wszyscy obywatele mają takie same prawa,

a rządy zależne są od większości.

 

PYTANIE DO KOMISJI WENECKIEJ I DO KOMISJI EUROPEJSKIEJ:

– Czy Naród Polski jako suweren w swojej Ojczyźnie, może, mechanizmami demokratycznymi, zmienić

   obecnie obowiązującą antypolską i antynarodową Konstytucję i skład osobowy Trybunału   

   Konstytucyjnego chroniący ten najwyższy akt prawny ?? . 

– Czy zewnętrzne obce organizacje, mogą Mu tego zabronić ??.

– Na podstawie jakich przepisów międzynarodowego prawa, obce organizacje polityczne, mogą

   ingerować w wewnętrzne sprawy demokratycznie rządzącego się innego państwa, tak jak to ma

   miejsce w przypadku  Niemców i Amerykanów w stosunku do Polski ?.

 

Platforma Obywatelska pozbawiona większości w parlamencie RP , pragnie wszelkimi pozaprawnymi metodami, łamiąc podstawowe zasady demokracji, między innymi, pod szyldem KOMITET OBRONY DEMOKRACJI, odzyskać utraconą władzę.

Zorganizowany KOD – Komitet Obrony Demokracji, wbrew intencjom PO,  ale zgodnie ze swoją nazwą, stal się sprzymierzeńcem PiS-u, który mocą demokratycznych wyborów, posiada większość w polskim parlamencie.

Dlatego też dla twórców ruchu obywatelskiego KOD należą się wyrazy szacunku za ich trud w obronie demokracji w Polsce, w tym również partii Prawa i Sprawiedliwość.

Niemiecka Piąta Kolumna wykorzystując nieświadomość niewielkiej grupy obywateli i świadomych agentów pragnie udowodnić, że demokracja oznacza: rządy mniejszości, które w jej mniemaniu, powinny przysługiwać PO, a nie większości reprezentowanej przez PiS.

Jeden z najmocniejszych ludzi na świecie b. prezydent Lech Wałęsa, który jednoosobowo bez rozlewu krwi, obalił potężny komunistyczny blok militarny w środkowo-wschodniej Europie, w tym i w Polsce, w okresie swojej prezydentury w III-ciej RP przyznał jednak, że „Nie o take Polske walczylim”. Obecnie zaprzecza temu co wówczas powiedział i dodatkowo nawołuje do krwawych, siłowych metod przywrócenia władzy tym, którzy dążą do piątego rozbioru naszej Ojczyzny, deklarując również („nie chcem, ale muszem”), gotowość wyprowadzenia znaczną część naszych Rodaków na ulice, a nie jak to jest w demokracji do lokali wyborczych, aby „siłom” odebrać  władzę od PiS, które wolą Ludu Polskiego, zdobyło większość w parlamencie.

 

APEL DO MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI I GENERALNEGO PROKURATORA

  1. Wałęsa i wszyscy wałęsopodobni osobnicy deklarujący organizowanie krwawych niepokojów społecznych przeciwko demokratycznie wybranym przedstawicielom Narodu dla sprawowania władzy, wkroczyli na drogę przestępstwa, powinni pilnie stanąć przed prokuratorem i sądem, aby w majestacie obowiązującego prawa, odebrać im możliwość zrealizowania zbrodniczych zamiarów przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Podstawa prawna:

Art. 13 Konstytucji RP, cyt. „Zakazane jest…….stosowanie przemocy w celu zdobycia władzy  

        lub wpływu na politykę państwa….

 

Art. 128 Kodeksu Karnego

, cyt. „Kto w celu usunięcia przemocą konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3”.

, cyt. „ Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w , podlega karze pozbawienia wolności od 3 do lat 5”.

cyt. „Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

 

Luty 2016 r.                                                                                   mgr inż. Józef Mikołowski

Kto zarabia na eksmisji

Kto zarabia na eksmisji?

Kto, kiedy i jak zarabia na eksmisjach w spółdzielni?

Kto, kiedy i jak zarabia na eksmisjach w spółdzielni?

W związku z wprowadzającymi w błąd wypowiedziami prezesów oraz publikacjami mediów sugerującymi, że lokatorzy – jak pogardliwie nazywa się mieszkańców spółdzielni – rozmyślnie nie płacą czynszu i rozbijają się drogimi samochodami,  przybliżam problematykę procederu eksmisyjnego na przykładzie drastycznego przypadku eksmisji z mieszkania lokatorskiego.

 

Nieludzkie prawo    Tytuł lokatorski to w istocie najem lokalu od spółdzielni obarczony przymusem sfinansowania kosztów budowy lokalu na warunkach zarządu. Perfidia lokatorskiego tytułu do lokalu polega na pozbawieniu wszelkich praw przy jednoczesnym zobowiązaniu do ponoszenia wszystkich kosztów i ciężarów.

  1. Lokator użytkujący mieszkanie nie może nim dysponować, mimo że spłacił koszty budowy i wszelkie inne koszty wytworzone przez zarząd spółdzielni. Nie ma prawa zbyć zajmowanego lokalu, zamienić ani darować.
  2. Lokator traci prawo do lokalu jeżeli zostanie wykluczony z członkostwa, ma obowiązek jego opuszczenia w wyznaczonym terminie.
  3. W rozumieniu przepisów prawa spółdzielczego PRL kontynuowanych w III RP, lokator nie jest pokrzywdzonym ani stroną, nie przysługuje mu ochrona prawna, mimo że to on, a nie spółdzielnia, poniósł koszty budowy lokalu.



Totalitarny upiór  
Ten peerelowski system zniewolenia, niewiele modyfikowany po 1989 roku jest namacalnym dowodem rażącej dyskryminacji części obywateli. W postkomunistycznej spółdzielczości nie obowiązują standardy państwa prawa zarówno w sferze praw jednostki jak i relacji gospodarczych.

Choć podstawą gospodarki wolnorynkowej za murami spółdzielni jest zasada, że jeżeli zapłaciło się za produkt to zostaje się jego właścicielem, to w molochu ta zasada nie obowiązuje. Lokatorzy, mimo że ponieśli koszty budowy mieszkań, nie stają się ich właścicielami. Nie mogą nawet nimi dysponować.

To prawne monstrum jest skutkiem układowej transformacji ustrojowej, w której ponad głowami spółdzielczej ludności przyjęto, że nie skorzysta ona z przemian, szczególnie w zakresie powszechnego uwłaszczenia. W dwóch dekadach III RP wykreowano system, w którym to spółdzielnia jako osoba prawna (prywatna firma w rozumieniu niektórych prezesów) stała się właścicielem majątku wypracowanego przez miliony członków spółdzielni. Członek SM z lokatorskim tytułem do lokalu został utrzymany w roli najemcy i pozbawiony elementarnych praw. Wskutek tych rażąco krzywdzących regulacji w spółdzielniach-molochach rozwinął się prawdziwy przemysł eksmisyjny.

Prezesi, pracownicy najemni  spółdzielnie traktują jak własne firmy pragmatycznie wychodzą z założenia, że lokale mają przynosić dochody, a głównym zadaniem egzystującej w nich ludności jest zapewnienie przychodów i zysków poprzez terminowe uiszczanie czynszu. Jeżeli więc lokator użytkujący mieszkanie z jakichś względów nie jest w stanie płacić, bo np. zachorował, utracił pracę, to poddaje się go windykacji, a następnie eksmisji. Opróżnia niedochodowy lokal i zasiedla nowym użytecznym czynszowo lokatorem.

Pod względem gospodarczym postkomunistyczny moloch stał się firmą o charakterze klastrowym – przedsiębiorstwem gospodarki lokalami,a wartość człowieka, mieszkańca spółdzielni, została sprowadzona do jego użyteczności w gospodarce czynszowej.

W dobie PRL okupacyjny aparat komunistyczny z zasady traktował społeczeństwo jako wroga, a jednostkę, osobę ludzką, jako nic nieznaczący przedmiot, trybik w machinie totalitarnego państwa. Układowa transformacja PRL w III RP w sferze spółdzielczości te „standardy” utrzymała i zalegalizowała. Człowieka, bliźniego, obywatela, tak jak w PRL, nadal traktuje się przedmiotowo i z pogardą. Zresztą, filozofia ta nie jest wyłącznie domeną prezesów spółdzielni. Retoryka pogardy i negacji niezbywalnego prawa do godności i ochrony jednostki, niejednokrotnie pobrzmiewa w orzeczeniach sądowych, w których wprost wskazuje się, że obywatel w sporze ze spółdzielnią (prezesami) nie ma właściwie żadnych praw. Zdaniem niektórych sędziów, to wyłącznie postkomunistyczna spółdzielnia (prezesi) jest właścicielem mienia i podmiotem – i tylko jej przysługuje ochrona i pełnia praw.  SIC

Londyn – Ludzie listy piszą

Londyn – Ludzie listy piszą

SKANDAL POD AMBASADA POLSKA W LONDYNIE

“Naród na ulicy, w środku bolszewicy”

Grupa szczerych patriotów z Londynu, na wieść o planowanym przyjeździe pani premier Beaty Szydło, zorganizowała na prędce pikietę pod Ambasada z flagami i banerami, ciepło witającymi panią premier i wyrażającymi zaufanie do jej rządu.

Stali pod Ambasada od godziny 19-tej do 22-ej ale nie ujrzeli pani premier, ani pani premier nie ujrzała tego powitalnego komitetu.

Dlaczego tak się stało?

Bo jakiś drań, tak to zorganizował, żeby pani premier nie widziała Polaków, którzy przyszli ja powitać i w ten sposób zapobiegł tez wydarzeniu takiemu jak owacje na cześć pani premier spontanicznie zgromadzonych polskich Londyńczyków. Trzeba zatem ustalić, kto wprowadził premier polskiego rządu do Ambasady tylnym wyjściem taka by nie miała możliwości spotkać się z czekającymi aby ja uczcić rodakami.

Czyżby za ta machinacja stal bardzo krytykowany od dawna przez Polonie Brytyjska p. ambasador Sobków?

A tak na marginesie – jakim prawem ta osoba wciąż pozostaje na tej funkcji?

Ludzie wiernie stali z flagami, marzli, jedna pani wyraziła obawę ze to odchoruje, kobiety tupały aby sie rozgrzać i nikt nawet nie wyszedł z Ambasady aby poinformować, ze pani premier jest już od dawna w środku i wasze czekanie jest daremne. A tym bardziej nie chcieli powiedzieć, którym wyjściem panią premier wywiozą i kiedy, aby fani pani premier nie mogli jej również pożegnać. Nie jest jednak tak, ze pani Szydło nikogo z londyńskich Polaków owego wieczoru nie spotkała. O nie! Czekajacy na przyjazd pani premier rodacy, widzieli jak do Ambasady wchodzi zaproszona śmietanka.

To bylo bardzo pouczające widowisko!

Widziano jak wchodzili na spotkanie w Ambasadzie nowi młodociani “liderzy” nowych polonijnych organizacji, którzy w jakiś sposób zostali kupieni do “kasty uprzywilejowanych” starych działaczy, starych organizacji, dawno temu podobno działających.

Widziano wchodzących osobników o opinii karierowiczów i podlizuchów. Widziano tez kilka przyzwoitych osób, które przyszły bo dostały zaproszenie na spotkanie z polska premier, a nie koniecznie zdawały sobie sprawę z manipulacji i podłości organizatorów tego i podobnych spotkań w Ambasadzie takich jak to i poprzednie z prezydentem Andrzejem Duda.

Czy to coś nagannego pójść na spotkanie z premierem lub prezydentem? Oczywiście nie!

Ale pójście do miejsca w którym gospodarzem jest człowiek o takiej reputacji na jaka zasłużył? Sami sobie na to pytanie państwo czytelnicy odpowiedzcie.

Chce poinformować, ze jest pokaźna grupa polskiej Polonii, która oświadczyła, ze nawet gdyby dostali zaproszenie , nie poszli by na podobne spotkanie tak długo jak długo nie zostanie wymieniony Ambasador i Konsulowie oraz większość ich personelu, który tak dzielnie przez ostatnie lata pomagał im w nic nie robieniu dla brytyjskiej Polonii. Toteż nie bylo możliwości aby przejść obojętnie obok jednego z banerów, na którym widniał napis:

“NARÓD NA ULICY W ŚRODKU BOLSZEWICY”.

SZYDŁOLONDYN

Jednych zdziwił, innych zaskoczył, u niektórych wywołał aplauz a u innych znowu oburzenie i mnóstwo zażartych dyskusji. I bardzo dobrze! Niech ludzie w końcu zaczną myśleć! O tej paranoi i obłudzie, która się dzieje wśród Polonii brytyjskiej a szczególnie w Ambasadzie i Konsulatach. O tym dzieleniu Polonii na “kaste uprzywilejowanych” i cholote, która może sobie najwyżej postać na chodniku i widzieć przez okna jak ci “lepsi” racza się szampanem i ośmiorniczkami od pana Ambasadora. Na szczęście coraz więcej Polaków uświadamia sobie już, kto jest naprawdę kim. To skandal, ze spotkania z tak popularnymi osobami jak prezydent i pani premier nie robi się w jakiejś dużej sali, gdzie mógł by przyjść każdy kto sobie życzy ujrzeć, posłuchać i pobyć przez chwilkę choć w pobliżu szanowanych przez siebie osób a niekiedy nawet kochanych. No ale co by się stało, gdyby się ukazało, ze na przykład pani premier Szydło, nagradzana jest za swoje wypowiedzi gromkimi brawami?

  Wówczas okazało by się, jak wielkie ma poparcie wśród Polonii. Czy to może dlatego organizuje sie takie spotkanie bez udziału publiczności?

Tylko dla śmietanki? “Nur für smietanka”? Zal mi tych ludzi, którzy psuja sobie biografie chodzeniem w miejsca gdzie gospodarzami są osobnicy nazywani potocznie bolszewikami czy postkomunistami. Spotykać się z osobami, które po rzetelnej dekomunizacji nie były by na takich funkcjach i nie utrudniały by tak strasznie integracji Polonii brytyjskiej. W Ambasadzie i Konsulatach oraz niestety również i w innych instytucjach wciąż jest pełno ludzi, którzy realizują dyrektywa swojego przełożonego generała Kiszczaka “Deintegracja Polonii Brytyjskiej”.

Czy “śmietanka” tego nie rozumie? Czy tylko udaje? A może wcale nie jest “śmietanka”?

  Cześć Polonii jest obrażona, ze prezydent i premier wybiera na spotkania miejsca, w które wstyd by im było pójść. Mamy wiec poważny problem do przedyskutowania i rozwiązania.

Jerzy Straus

Jak uratować Polskę?

 Jak uratować Polskę ?

 

Robert Grünholz: Jak zarobić sto miliardów? – Dla Polski (AF)

Posted by Włodek Kuliński – Wirtualna Polonia w dniu 2016-01-28

Czy Polska ma pieniądze na realizację programu obecnego rządu? Tak, ma. Traci je jednak z powodu ogromnej korupcji i niewyobrażalnej skali marnotrawstwa, z którym walki nie podejmie się żadna partia będąca od początku kreatorem tego wysoce niewydajnego i niesprawiedliwego dla Polaków systemu.

Po znaczne zyski nie sięgnie ani PiS, ani PO, ani PSL, ani SLD. Czy zrobiłyby to pozostałe partie? Biorąc pod uwagę jak na stałe do naszego kraju zagościło zjawisko korupcji i nepotyzmu, śmiem wątpić.

Każdy dochodzący w Polsce do władzy, w pierwszej kolejności zapewnia tysiące kierowniczych stanowisk zawodowym miernotom, a dobrym politycznym lizusom, efektom czego są niewydajne urzędy, zbiurokratyzowane instytucje i zadłużone przedsiębiorstwa. Do zmiany systemu potrzeba nie tylko zmiany władzy, a przede wszystkim zmiany mentalności.

  1. Na to nikt nie ma sił, ani ochoty. Załóżmy jednak teoretycznie, że znaleźć może się taka grupa osób. Najpewniej nigdy nie doszliby oni do głosu, a nawet jeśli, to szybko stracili wszelkie poparcie, gdyby wszczęli walkę przeciwko kaście uprzywilejowanych. Może zatem rozstrzygnijmy co należałoby zrobić dla uwolnienia Polaków z kleszczy biurokracji i przygotujmy się już teraz na to, że być może pewnego dnia będzie to konieczne, choćby nie wszystkich z nas miało to zadowolić.
  2. Likwidacja powiatów i przekazanie ich kompetencji gminom.
  3. Koniec dublowania kompetencji urzędów wojewódzkich.
  4. Przerwanie wszelkich fikcyjnych etatów w jednostkach samorządowych.
  5.  Zwiększenie efektywności opieki społecznej i urzędów pracy.
  6. Ograniczenie ilości radnych i weryfikacja wydatków przeznaczanych przez samorządy na koszty administracyjne.
  7. Odpowiedzialność karna dla wszystkich jednostek wykonawczych, ustawodawczych i sądowniczych; między innymi za podejmowanie decyzji szkodzących interesom polskich firm, obywateli, a także za nepotyzm, korupcję i defraudacje mienia publicznego.
  8. Surowe kary za projekty takie jak ,,korwety projektu 621”, w przypadku których dochodzi do opóźnień, defraudacji pieniędzy podatników, niedotrzymania warunków umów itp. stosowane wobec osób odpowiedzialnych za przygotowywanie projektów, ich akceptowanie, realizowanie i kontrolowanie.
  9. Przystosowanie Kodeksu Pracy do obecnych realiów gospodarczych.
  10. Zmniejszenie czasu pracy dla pracowników większości branż z 8 do 7 godzin dziennie.
  11. Zakaz wypłaty nagród i premii dla szczebla kierowniczego w każdej państwowej spółce i urzędzie, w których Najwyższa Izba Kontroli dopatrzy         się nieprzestrzegania praw pracowników, marnotrawstwa środków publicznych, nepotyzmu, korupcji, znacznego zadłużenia i niskiej   efektywności.
  12. Całkowita jawność płac we wszystkich branżach.
  13. Rozpisanie na nowo i uproszczenie wszystkich ustaw dotyczących praw pracowników, obowiązków pracodawców i poboru podatków.
  14. Zwiększenie efektywności administracji skarbowej; mniejsze koszty poboru podatków, wyższa ściągalność, lepsza wykrywalność oszustw.
  15. Zniesienie minimum kar nakładanych obecnie przez urzędy kontrolne; kary tylko za poważne wykroczenia i łamanie praw pracowników, koniec z gnębieniem polskich firm i z uprzywilejowaniem firm zagranicznych.
  16. Kwota
    ​​

    wolna od podatku wynosząca 10.000 złotych, dalej stawki 13, 23 i 33%.

  17. Stawka 13% dla polskich firm (pierwszy rok działalności zwolniony z opłat), 23% dla firm zagranicznych.
  18. Zniesienie podatku leśnego.
  19. Ulgi podatkowe dla rodzin zależne od ilości posiadanych dzieci.
  20. Obniżenie akcyzy na alkohol i wyroby tytoniowe.
  21. Nowy system emerytalny dla osób wchodzących na rynek pracy: indywidualne konta emerytalne w Banku Ubezpieczeń Polskich, nieopodatkowana możliwość przepisania środków dla dowolnych osób i organizacji, stała e-kontrola wpłaconych środków, indywidualne składki uzależnione od dochodów i formy zatrudnienia, a także możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę po wyrzeczeniu się wszelkich przywilejów i dodatków emerytalnych z budżetu Państwa. Utrzymanie obecnego systemu tylko dla osób, które przepracowały minimum 5 lat, po przeniesieniu ich środków do Banku Ubezpieczeń Polskich z gwarantowaną stawką emerytury i wypłacanie obecnych świadczeń emerytalnych z podatków. Zniesienie części przywilejów dla nowych pracowników wymiaru sprawiedliwości i służb mundurowych.
  22. Bank Ubezpieczeń Polskich stojący jedynie na straży składek; ich pobieranie należące do kompetencji Urzędu Skarbowego (jak wszystkich podatków, poza lokalnymi).
  23. Nacjonalizacja Narodowego Banku Polskiego.
  24. Dobrowolność ubezpieczeń zdrowotnych i zakończenie prywatyzacji w służbie zdrowia.
  25. Przeniesienie części urzędów i instytucji państwowych poza Warszawę.
  26. Przestępcy odpowiedzialni finansowo za wszelkie przewinienia; dożywotnie renty wypłacane rodzinom ofiar przez morderców, finansowanie kosztów leczenia osób pobitych i ranionych, zwrot zrabowanych dóbr lub konfiskata mienia służąca jako forma rekompensaty dla poszkodowanych.
  27. Koniec z ,,ograniczoną odpowiedzialnością” w spółkach akcyjnych i podmiotach gospodarczych.
  28. Dobrowolność prawa do przekazywania i dziedziczenia majątku. Długów nie dziedziczy się, o ile nie dotyczą one hipoteki.
  29. Związki zawodowe o takim samym charakterze, jak inne stowarzyszenia dobrowolne i prywatne. Koszty ich utrzymania przerzucone na samych związkowców.
  30. ​w​ysokie kary dla podmiotu gospodarczego za przekroczenie kwot przeznaczonych mu w drodze przetargu na inwestycje publiczne.

  31. Koniec finansowania lub dotowania znacznej części pasożytniczych instytucji, ośrodków, a także mediów prywatnych.
  32. Ograniczenie przywilejów, zmniejszenie ilości posłów i senatorów.
  33. Zaprzestanie obsadzania Spółek Skarbu Państwa przez zasłużonych członków partii rządzącej; zastąpienie ich fachowcami, których pensje i długość umów o pracę byłyby zależne od wyników finansowych przedsiębiorstw.
  34. Wprowadzenie Funduszu Przemysłowo-Rolnego na modernizację i restrukturyzację zakładów pracy oraz ekologicznych gospodarstw rolnych. Na podstawie punktu numer 6 – wysokie kary za defraudację i korupcję osób odpowiedzialnych za przydzielanie funduszy.
  35. Założenie przedsiębiorstwa wymagające jedynie rejestracji działalności w urzędzie lub przez internet.
  36. Znaczne zmniejszenie ilości przepisów krępujących polskich przedsiębiorców.
  37. W przypadku wykazania przez Najwyższą Izbę Kontroli jakiegokolwiek marnotrawstwa pieniędzy podatników w którymkolwiek urzędzie państwowym, rząd byłby zobligowany do ograniczenia jego budżetu o identyczną ilość pieniędzy w kolejnym roku.
  38. Zmniejszenie dopuszczalnego deficytu publicznego i konstytucyjny zakaz dalszego zadłużania Polski w instytucjach międzynarodowych.

Tak na dobrą sprawę, to wystarczyłaby jedynie realizacja ostatniego punktu. Jakby to wyglądało w praktyce?

Przykład numer 1: Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeznacza 100 milionów na premie dla kierowników, gdy jego zadłużenie wynosi nieoficjalnie 2 biliony złotych. Efekt: rząd zwalnia odpowiedzialnych za wydanie premii urzędników i ogranicza budżet ZUS na kolejny rok o 100 milionów.

Przykład numer 2: Urząd przeznacza 16 tysięcy na projekt logo, którego nie wykorzysta ze względu na niedopatrzenia w prawie autorskim. Efekt: urząd będzie musiał za rok poradzić sobie bez tych dodatkowych 16 tysięcy.

Należy stosować to za każdym razem, gdy jakikolwiek polityk czy urzędnik ma wrażenie, że pieniądze podatników należą do niego i że może nimi dysponować wedle swej woli. Karać utratą stanowisk i zakazem pełnienia funkcji publicznych za wszystkie tego typu uchybienia i za dwa lata nie będzie dziury budżetowej, gdy każde Ministerstwo ograniczy swoje wydatki do koniecznego minimum i gdy każdy projekt będzie kończony w terminie, po realizacji wszystkich jego założeń. Gwarantuję to.

Dodam jeszcze, że część punktów może się wydawać kontrowersyjna z tego względu, że na pierwszy rzut oka nie przyniosą one Państwu żadnych dochodów. Może się to wydawać szczególnie istotne w przypadku punktu numer 33. Jednakowoż przekazywanie pieniędzy na rozwój firm, ich modernizację, zakup nowoczesnego sprzętu, szkolenia pracownicze i to być może za jakąś część udziałów przedsiębiorstwa, w dłuższej perspektywie czasu powinno zwiększyć ilość miejsc pracy i efektywność zakładów, co przełoży się na wyższe zyski z podatków i na większy rozwój gospodarczy.

Nie ma nic gorszego dla rozwoju ekonomicznego kraju, niż rząd, który nie inwestuje w naukę, badania innowacyjne i w rozbudowę oraz unowocześnianie krajowego przemysłu. Znaczy to mniej więcej tyle, iż tym lepiej będzie się nam żyło, im więcej pieniędzy przeznaczymy na edukację młodzieży. Szczególnie w oparciu tejże edukacji o potrzeby rynku i im bardziej zwiększymy młodzieży kreatywność oraz jej możliwość do realizacji najbardziej fantastycznych pomysłów.

Brakuje nam obecnie wiary w ludzi i w ich pomysły. Dlatego też fantastyczni naukowcy wyprowadzają się za granicę, a my dwadzieścia lat później płacimy za wykorzystywanie ich patentów, które mogłyby być nasze i ustanowić nas pionierami w danej dziedzinie. Niech za dobry przykład posłuży projekt Miejskiego Indywidualnego Systemu Transportu Elektryczno-Rolkowego, zgnieciony i zwymyślany w wielu miejscach przez ograniczonych umysłowo i zwyczajnie ciemnych urzędników.

Uwierzmy zatem w nasze możliwości i wspierajmy idee naszych Rodaków, a zacznijmy od kupowania produktów regionalnych. To nawet pomoże w dłuższej perspektywie naszemu Państwu bardziej, niż płacenie podatków, które pójdą obecnie na pensje dla nierobów i pasożytów społecznych, powszechnie zwanych politykami.

Jeśliby zastosować się do moich 37 punktów, byłbym pewien zaoszczędzenia i zarobienia przez Państwo takich sumy pieniędzy, że sto miliardów rocznie wcale nie jest nierealne. Same koszty naszego XIX-wiecznego systemu emerytalnego i zyski wyprowadzane przez zagraniczne firmy nielegalnie za granicę, wynoszą razem znaczenie więcej.

Robert Grünholz  robertgrunholz

p.s.: od AF :

a) renacjonalizacja przemysłu ciężkiego, wydobywczego i PKP.

b) renacjonalizacja monopoli : spirytus, zapałki, tytoń;

c) odtworzenie spółdzielczości : „ZSS Społem”, „Samopomoc Chłopska”, Mleczarstwo .

d) reprywatyzacja jako podstawa do odtworzenia klasy średniej niezależnej od środowisk rządzących.

e) zatwierdzenie planu gospodarki kraju na najbliższe 50 lat.

 

POLSKA w UE?

POLSKA w UE?

Kraje Europy środkowo-wschodniej mają dosyć UE. Słowackie władze zapowiadają, że nie poddadzą się dyktatowi UE w sprawie przymusowych kwot tzw. „imigrantów”. 

Viktor Orban hardo radzi sobie z krytyką twardej polityki wobec islamskiego najazdu. 

Na Węgrzech, na Słowacji i w Czechach pojawiają się oddolne, społeczne inicjatywy, mające na celu stałe opuszczenie struktur Unii Europejskiej. 

Także i Polska powinna jak najszybciej pożegnać się z UE.

Mit dotacji
W pierwotnym założeniu UE miała pomagać biedniejszym krajom dogonić bardziej rozwinięte państwa tzw. „Starej Europy”,m.in. Francję i Niemcy. Jednym z instrumentów tego wyrównywania szans miały być mityczne dotacje. Wystarczy jedno spojrzenie na ich ogólną strukturę, by zrozumieć, że jest całkowicie odwrotnie. Każdy projekt unijny jest wyłącznie współfinansowany przez środki unijne. Przez to instytucje państwowe i prywatne korzystające z tych środków muszą się zadłużać, aby realizować unijne projekty. Dodajmy, że te inwestycje są często całkowicie nierentowne –sztandarowym przykładem są przepłacone i przynoszące straty stadiony. Za szczyt niegospodarności natomiast można wskazać zadłużanie się po to, aby budować coś, co przynosi straty – takie postępowanie robi z Polaków niewolników zachodnich banków udzielających kredytów i skupujących obligacje.

Rolnictwo
Dobrobyt pochodzi z pracy, nie z dotacji! Jak polskie rolnictwo ma się rozwijać, kiedy prowadzona jest polityka dopłat (sama w sobie i tak szkodliwa) dyskryminująca polskich rolników? Jeżeli mamy przy tym wspólny rynek, to polscy rolnicy są w stanie konkurować jedynie niskimi kosztami produkcji, czyli tanią siłą roboczą… Tak naprawdę za cenę szkodliwych dopłat kupiono możliwość coraz to bardziej absurdalnej ingerencji w gospodarkę (np. zakaz wędzenia dymem). Dodajmy kary za nadprodukcję i mamy czysty eurosocjalizm – system jednoznacznie szkodzący polskiej gospodarce rolnej.

Pomnik pychy
UE to biurokratyczny potwór wymuszający rozrost tejże biurokracji także w Polsce. Każe nam utrzymywać wysokie podatki, niszczy polską energetykę przez opodatkowanie jej na rzecz walki z nieistniejącym globalnym ociepleniem. W ostatnich latach dopłaciliśmy do UE 8 mld euro, a w ciągu 9 lat pobytu w UE siła nabywcza polskiej waluty spadła! Zbiednieliśmy przez Unię. Obecnie dług publiczny Polski wynosi astronomiczną sumę 3 bln złotych. Dodajmy do tego drenowanie społeczeństwa polskiego poprzez wyprowadzanie z Polski miliardów złotych przez niemieckie koncerny. To wszystko efekty naszego udziału w – jak to określiła Margaret Thatcher – „pomniku pychy lewicowych intelektualistów”.

UE szantażuje Polaków
Obecnie w ramach politycznie poprawnego szantażu mającego wymusić na polskim społeczeństwie przyjęcie tzw. „uchodźców” używa się argumentu „europejskiej solidarności”. Oznacza to, że w ramach wdzięczności dla eurokratów mamy przyjąć na polską ziemię tysiące obcych kulturowo i etnicznie muzułmanów. Jeżeli nawet obecność w UE opłacałaby się nam, to czy mielibyśmy jakiekolwiek moralne prawo z powodu tych korzyści dopuszczać do realnego zagrożenia przyszłości narodu polskiego, sprowadzając tutaj tych tzw. imigrantów? Odpowiedź jest oczywista. Nigdy.

.
Zdrajców należy osądzić
Każdy, kto zagraża bytowi naszemu, naszych bliskich, naszych potomków, jest naszym wrogiem. Takim są obecnie unijni aparatczycy, chcący wepchnąć nasz kraj na szaleńczą drogę zaszczepienia agresywnej i ekspansywnej mniejszości islamskiej. Dodatkowo każdy polski obywatel, który to robi, jest zdrajcą. Zdrajców powinno się sprawiedliwie osądzać i surowo karać. Za tę zbrodnię w prawdziwie wolnej, niezależnej i silnej Polsce powinna grozić kara śmierci.

źródła: zmianynaziemi.pl; uwazamrze.pl

 

Powtórka z grubej kreski

Powtórka z grubej kreski     

Szanowni Państwo!

   Tak jak uczeni radzieccy odkryli schizofrenię bezobjawową, tak ich późniejsi towarzysze wywodzący się z postkomunistycznej nomenklatury odkryli prawidłowość w sposobie sprawowania władzy, polegający na powtarzaniu w kółko starego triku z grubą kreską. Zadziwiające, jak to stale działa.

   Tym razem odciąć należy wszelkie afery i podłości dokonane za czasów sprawowania władzy przez PO&PSL, co jednak tym razem wcale nie oznacza zielonego światła dla nowego rządu. Przeciwnie. Nadal obowiązuje straszenie PiS-em. Tu fantazji postkomunistycznych aparatczyków na stanowiskach przeróżnych redaktorów nic nie ogranicza. Mamy przecież demokrację i wolność słowa. Mogą więc nowemu rządowi zarzucać planowanie dowolnej zbrodni, bo jak udowodnić, że się nie ma złych zamiarów, zwłaszcza przyjmując radziecki bezobjawowy charakter tych „knowań”? Jako „dowód” wystarczy, że jakaś gazeta napisała, że ktoś komuś coś powiedział, a jeśli nawet nie powiedział, to mógł powiedzieć, a już na pewno pomyślał.

   To wystarczy. Dureń kupi wszystko.

Pozdrawiam z nadzieją na lepszy 2016 rok,

czego nam wszystkim życzę.

Małgorzata Todd